dinsdag 30 augustus 2016

Wij zwaaien de zomer uit!

De voorbije dagen kreeg ik van verschillende mensen dezelfde opmerking...
"Je hebt het er nogal van genomen, de voorbije weken! Die zomer bleef maar duren!"
En zo voelt het ook... Daar waar ik sinds jaar en dag verkondig dat twee maanden vakantie met drie kinders écht niet altijd een cadeau is, heb ik dit jaar het gevoel dat ik nog wel even thuis zou kunnen blijven. Ik zou mijn dagen wel vullen. Met nietsdoen en met reizen. Echt, hé!

 De plicht fluistert in de verte. Ik knijp voorlopig een oortje dicht, maar toch moet het er eens van komen... Maar voor we de zomer afsloten, wilden we nog één keer KNALLEN!

Een familieweekendje met alles erop en eraan...
We dronken de zonnestralen en slurpten gulzig van de golven...

















Zomer 2016, jij was een toppertje!

zondag 21 augustus 2016

10 dingen die ik leerde van - mijn kinderen

In het rijtje '5 dingen die ik leerde van...' naar een idee van Lena Dunham mogen -naast mijn vake en mijn moeke- toch zeker mijn kinders niet ontbreken.
De waarheid komt uit een kindermond en niet alle manieren die ze hebben, hebben ze van mij geleerd...

Schenk uzelf een theetje in en lees vooral verder...

- Als je lang genoeg weinig slaapt, heb je plots minder slaap nodig.
Dat diegene die mij eens drie dagen lang 9 uur kan laten slapen zich maar eens meldt. Serieus, hoe lang is dat geleden??? Vroeger sliep ik al eens de klok rond, de voorbije elf jaar kwam ik mijn innerlijke vijand al eens tegen toen ik ergens tussen twee en vijf optjoolde met een bleiter. Geloof me: als je drie jaar na elkaar geen enkele nacht door kunt slapen, ga je in een nieuwe, ongekende modus. Die van de vieze prume.
Aan al wie mij ergens tussen 2007 en 2012 courage wenste en bleef zeggen dat het op een dag zou beteren: nog eens sorry dat ik je in je gezicht uitlachte. Ik geloofde je niet. Maar hé, je hebt gelijk gekregen! Ik lach al een poosje weer en ik slaap al eens een nachtje door. Al duren die nachten nu wel wat korter. Vroege vogels, Los Demettos.

- De beste pizza's zijn die van de Aldi.
Het zijn geen fijnproevers, mijn kinders.

- De dingen komen niet altijd zoals je ze gepland had.
Neem nu hun Blijde Intrede. De eerste kwam meer dan een maand te vroeg, de tweede lag bij 5,5 maanden zwangerschap al met zijn hoofd omhoog, klaar om er een trimester vroeger uit te kruipen, en de derde draaide zich in de laatste week nog zes (6!) keer.
Er zit daar dus absoluut geen systeem in. Al van voor hun geboorte was duidelijk dat niemand -ik herhaal: niemand - hier  de geplande paden zou bewandelen. (Dat onze moeder zich op die bevalling zal kunnen voorbereiden, zeker? No way! Zich aanpassen zal ze! Wij doen onze zin. )

Ik was dus ofwel:

  • niet klaar met mijn valies, doopsuiker, kaartje, park, wieg, buggy en al de rest van de husselbussel
  • al klaar aan zes maanden omdat er daar naar mijn gevoel elk moment een voetje uit zou klimmen
  • elke morgen gestresseerd om monsieur te voelen stampen, liefst tegen mijn ribben en niet op mijn blaas. Check.

Sinds ze alledrie zelfstandig ademen kan ik niet echt zeggen dat er veel beteringe is. Ik mag nog zo goed voorbereid zijn, er is al-tijd wel iets . Overgeef, een bloedneus of een opkomend worstelgevecht. Een omgevallen fruitsapje. Een halve rol papier in de wc.
Altijd. Net. Voor. We. Moeten. Vertrekken.

Lesje: Planning is alles. En planning is niets.

- Regels zijn regels. Altijd. Of toch soms.
Had je mij 11 jaar geleden gezegd dat ik de meest inconsequente moeder van Vlamertinge zou worden, ik had eens hard gelachen, want A: ik was altijd een mens van principes :geen vlees, geen rook, geen alcohol, geen Coca Cola Company.  En B: ik wist dat Vlamertinge bij Poperinge lag, maar verder reikte mijn interesse niet.
Regels, dus, en de pogingen om daar een systeem in te steken.
Ik probeer het vaak en met de regelmaat van de klok wil het al eens lukken. Geen koeken voor tv. Jassen aan de kapstok hangen. In je bed blijven liggen tot 7 uur (Echt. Zeven. Geen acht, hé!) Schermtijd beperken. Gamen op woensdag en in 't weekend.
Het lukt, tot ik plots in gedachten verzonken toetsen aan 't maken of verbeteren ben. Als ik net lekker in de zetel lig met mijn boek of voor een weekendnoenetuksje. Als ik lig te zonnen of in de tuin aan 't prutsen ben.   Dan is het plots zo stil... want ze weten: "Ze is ons vergeten en als we nu zwijgen kunnen we nog wel een poos verder..."
En ik knijp mijn oogje dicht en geniet van de stilte.
Leve de Wii.

- Batterijen zijn des duivels.
En ze zitten in 9 van de 10 gevallen niet bij het speelgoed! Hoe bedrogen kan je eigenlijk uitkomen? Mochten batterijen plots bij wet verboden worden, het aantal kinderdepressies zou exponentieel stijgen. (Nu ik er zo over nadenk, zouden ze misschien toch beter blijven bestaan. Bon. )

- Alles valt of staat met het weer.
U wil het niet meemaken: een krokusvakantie zoals we die de laatste keer meemaakten. Het begon op vrijdagavond 16 uur te gieten en het hield niet meer op tot de schoolbel op maandag om 9 uur rinkelde. Non-stop nat.
U wil het nog minder meemaken: drie kinders die het binnen helemaal gehad hadden. De winter duurde al 3 maanden, de gezelschapsspellen waren  uitgespeeld en niets kon hen nog boeien, behalve de tv. (En ik wilde die voor mij, zodus...)
U wil het allerminst meemaken: een binnenspeeltuin of het zwembad op zo'n dag. Lawaai! Geroep! Getier! Gekrijs! Wilde kinders! Ik herhaal: u wil het niet.
Of ik dan oplossingen heb, hoor ik u vragen.
Ja!
De Ikea, en je kan ze lokken met köttbullar en frieten. En met softijs als ze ook op de benedenverdieping hun manieren houden.
De zee, want daar is het -nie gezeverd- meestal beter weer dan hier.
De bibliotheek, voor de volle acht minuten.
Of met een nieuwe Legodoos, nieuwe blokjes en figuurtjes en ze zijn weer zoet.
Heel soms werkt het.

- Speelkleren zijn een must.
Ik weet het, ik verlies mij soms al eens in de aankoop van kleren voor Het Nest, gewoon omdat die in de winkel zo in mijn gezicht liggen te lachen en ik me nogal snel gehypnotiseerd voel. Komt ook een beetje omdat ik graag in tenues koop, zodat de combinatie al eens wat makkelijker verloopt.
Het budget raakt op omdat ik veel stuks koop, eerder dan omdat ik dure stuks koop. En dat is nodig, want er worden hier nogal wat broeken versleten, vooral bij het buiten spelen.
Hoera, dus, voor speelkleren!
En met het verstrijken der jaren ben ik op het lumineuze idee gekomen dat je gewone kleren en speelkleren ook gewoon zou kunnen combineren, zodat ze met alle kleren die ze dragen ook op 't gemak kunnen spelen. (Dat spelen mag je ruim nemen: ook soep drinken, een donut eten, wormen vangen, een boswandeling maken vallen daaronder.) Ik ben dus gestopt met het kopen van witte bovenstukken, witte onderstukken, lichtblauwe truien, fijngebreide gilets, kleedjes met parels en lintjes en al wat kan scheuren als je er nog maar naar kijkt.
Hoera voor mijn portemonnee. Dat ook.

- Het leven is geen wedstrijd.
En al zeker opgroeien niet. Met de vraag 'Kan hij/zij al...?' en 'Vanaf welke leeftijd...?' moet je bij mij niet afkomen. Het komt als het komt. En soms komt het niet. En dan moet je je daarbij neerleggen en alternatieven zoeken. Die zijn er altijd, als je een beetje creatief bent.
En als een ander kind nu sneller kan hollen, verder kan springen, mooier kan dansen of beter kan tellen, is dat goed voor hem. Maar het doet er au fond helemaal niet toe.

- Als het hier in huis té stil is, is het niet goed.
Dan zijn ze aan 't fikkelen. Aan 't knoeien. Aan 't prutsen. Aan 't giechelen.
En je mag er donder op zeggen dat het eindigt in geruzie en gemopper. Want iemand moet het toch altijd weer verklappen, stuk maken of verknallen. Altijd.

- Het is niet omdat je kinders krijgt, dat je leven stopt.
Ik geloof dat de voorbije elf jaren een zoektocht naar een evenwicht waren. Omdat ik zo'n jong ding was bij de geboorte van mijn meisje, heb ik nog lang de drang gevoeld om los te breken, eropuit te trekken, de dingen de dingen te laten en op stap te gaan. Vaak zonder kinders. En zonder man.
 Toen ik op mijn dertigste een mum-of-three was, was de ergste storm gaan liggen en ik merk de laatste jaren dat ik steeds meer en vaker plezier vind in gewoon thuis zitten, met Drakenjager en Het Nest. Soep maken. Pizza's beleggen. De was plooien. (Ik zei niet: strijken.)  Krantje lezen. Samen een film bekijken. Thuis zijn.

En wat was de bedoeling van al dat kinders krijgen ook alweer?
Thuis zijn.
De cirkel is rond!



dinsdag 16 augustus 2016

7 keer pech in Madrid!


Het is godgeklaagd hoeveel pech een mens kan hebben tijdens een citytrip. Ook wij bleven he-le-maal niet gespaard... Ik vertel er u alles over!

Stel u eens even voor...

Je kijkt al een hele week uit naar de safety instructions van de stewardessen. Als je op de vertrekdag je kont in de vliegtuigzetel vlijt, je Feeling klaarlegt en je gsm op vliegtuigstand zet, krult je mond zich tot een lach. Je ziet het zitten. Maar ook in de vliegtuigwereld heeft de tijd niet stilgestaan: stewardessen zijn gedegradeerd tot drankjesverkopers en een grappig filmpje met de stem van Ray Cokes vertelt je wat te doen bij een acuut zuurstoftekort...
Pech!

Je schuift zo tegen tienen aan het ontbijtbuffet aan. Je bent uitgeslapen, hebt uitgebreid gedoucht en ruikt al heerlijk naar zonnecrème. Het buffet is royaal en is zo gevarieerd dat je de komende vijf dagen élke ochtend iets anders zal kunnen eten. Net op het moment dat je dit bedenkt, merk je dat het laatste spiegeleitje op is en je dus alleen nog maar keuze hebt tussen roerei, hard- en zachtgekookt ei. Of dat je 4 lange minuten zal moeten wachten op het volgende spiegelei.
Pech!

Je kan extreem goed tegen de hitte. Bij temperaturen richting 40 graden plan je een wandeling in de schaduw te maken. Maar de zon brandt ongenadig. Je moet er zelfs ter plaatse een zonnebril voor kopen... Een streep door je rekening!
Pech!

Je draagt je favoriete short omdat -ie zo zacht is, zo lekker zit, met zoveel verschillende shirts te combineren is en -bovenal- heel hip is. Op dag 3 besef je dat je er door de warmte zo hard in gezweet hebt, dat je de dag erna een rokje of jurkje zal moeten dragen.
Pech!

Om het comfort van hun terrasgasten te vergroten, rusten Madrileense restauranthouders hun parasols uit met een systeem dat om de twee minuten een lichte nevel over de gasten spuit.
Jij zit te smullen van patatas bravas, mejillones à la plancha, een portie crocettas, naar look geurende gamba's en home made pulpo en om de 2 minuten krijg je zo'n frisse nevelgeut in je nek.
Pech!

Je kiest naar goeie gewoonte 6 tapas en smult met grote ogen. Een zalige cocktail vergezelt je uitgebreid samengesteld buffetje. Alleen... bijna was je gestikt in de graat van één van je hapjes...
Pech!

Je zit aan de rooftop pool te nippen van je cocktail en geniet van het zicht over de daken van je vakantiebestemming. Je smeert je regelmatig in, leest wat in een rondslingerend tijdschrift, luistert stiekem naar de gesprekken tussen Engelse schoolmeiden en rangschikt de voorbijkomende vakantiegangers volgens sympathie en voorkomen. Tot plots vier Spaanse twintigers net voor je strandstoel hun handdoek uitspreiden. Je uitzicht wordt voor een vierde bezoedeld!
Pech!

Wij waren natuurlijk aangedaan door zoveel miserie in zo'n korte tijd. Toch slaagden we erin onze pech door te spoelen, met home made ice tea, mocktails, liters fanta lémon en af en toe eens een spuitwatertje.
En na zoveel onverwachte tegenslag vonden we dat we elke dag wel een crèmetje verdiend hadden. Eentje van drie bollen.












Home sweet home

Deze zaken trof ik aan op de ochtend na mijn nachtelijke thuiskomst van Madrid. Ik heb ze niet gecensureerd, u krijgt ze rauw op uw talloor.


Er lag een gigantische namaakdrol. In de living. 


 Iemand had een aquarium gemaakt met daarin een maïskorrel. Ik had net bedacht hoe ik de maïskweek wat efficiënter zou organiseren, in een kleiner potje of zo, toen ik nog wat beter keek en door had dat de korrel eigenlijk een kies was. Een melkkies.


 Drakenjager had me zomaar eventjes een date geregeld. Met het vriesmannetje. Aan de voordeur.
Omdat hij zelf niet kon kiezen wat hij zou bestellen.
Echt, hé. Zulke levenskwesties!

 Iemand had een kerstkaart uitgestald. Een blauwe met twee schaatsende ijsberen.
Ik vond het wel wat hebben en besliste zopas dat hij nog de hele dag mag blijven staan.

pee is: Over Madrid komt nog een verslagje. Beloofd!

zondag 7 augustus 2016

5 dingen die ik leerde van - mijn moeke

Tijd voor mijn tweede item in de reeks "Wat leerde ik van...", naar een idee van Lena Dunham.

De vraag stellen is ze beantwoorden, zegt mijn directeur altijd.
"Wat heb ik niet van mijn moeke geleerd? " zou een minilijstje zijn.
Maar dat was de vraag niet!
Wat wél?
Ik probeer de highlights eruit te lichten...  There we go!


Credits voor de foto: Greetje Van Buggenhout

- Probeer overal en ten allen tijde orde in de chaos te scheppen. Dat is heel eenvoudig: berg op wat je uithaalt, laat dus niets slingeren. Geen wasmand, geen schoenen, geen tandenborstel, geen kousen, geen schaar. Niets.
Leer dat ook aan je kinderen. Nu ik het zo lees, lijkt het een fluitje van een cent, toch?

Op goeie dagen lukt dat al eens aardig, maar op de talrijke slechte dagen (ik zal er geen procent op plakken) regeert de chaos. Lastig, niet eens zo erg voor mezelf, maar voor mijn omgeving. Als zijn die niet veel beter. Jong geleerd... Over Drakenjager zwijg ik als het graf.

- Gelijk wat je in 't leven doet, een mooie taal staat altijd goed! Spreek Nederlands en verzorg je uitspraak. Vloek niet en hou het eh... kuis. Ook van de schoonheid van zinnen, goed gekozen woorden en knappe poëzie leerde ik door mijn moeke houden.

Dat Nederlands is me gelukt, denk ik. En die liefde voor de taal... missie geslaagd! Dat vloeken blijft mijn werkpuntje.

- De was droogt beter als je ze per kleur hangt.

Echt, hé!

- Als je een serie van iets maakt, moet de kwaliteit van alle items gelijk zijn.
Ik zie u blozen.
Een voorbeeld: je maakt handgemaakte kerstkaartjes. Die zien er -op enkele millimeters na- identiek uit. Een rendier, een ster en een foto van je kinders, meestal. En een kerstwens met een jaartal in, het liefst nog het jaar dat komen gaat.
En toch zit er bij dit vaste stramien een addertje onder het gras. In je enthousiasme zou je bij het naderen van je deadline een beetje losser, minder nauwkeurig of zelfs slordiger te werk durven te gaan.(Ik zie u knikken!)  HALT! Iedereen heeft recht op een kerstkaart van dezelfde kwaliteit.
En voor diegenen die geen handgemaakte kerstkaarten maken: iedereen heeft ook recht op dezelfde kwaliteit van strik, enveloppe, uitdeelcadeautje of ander handwerk.
Overblijfsels uit de kleuterleidsterloopbaan.

Omdat dit item een heikel, gevoelig en vooral correct punt is, werk ik ondertussen met digitale kerstkaarten. Ken uzelf.

- Als je niets nodig hebt, moet je niets kopen. Het is toch verloren geld. Kleren, bijvoorbeeld. Als je drie rokken hebt, is een vierde overbodig. Hetzelfde met T-shirts en jurken. Ook schoenen heb je al snel te veel.

Mijn moeke kan dat dus, hé! Niets kopen als ze niet nodig heeft! Ik probeer dat soms eens een hele week vol te houden. Dat wil al eens lukken, zeker in maanden met belastingsafrekeningen en autoverzekeringen. 

5 keer de Goede Raad van Moeke Mieke!


En nog een uitsmijter die niet in het rijtje mag ontbreken:


 Ik wil het kunnen, ik moet het kunnen en ik zal het kunnen.  

Is het vandaag niet, dan ooit wél.






Meer "... dingen die ik leerde van..."? Klik hier om te lezen wat ik van mijn vake leerde!

zaterdag 6 augustus 2016

Tir Canard & the naked ducks

De broers Bruno ("Welke Bruno? Bruno van 't geefplein?" "Ja, die Bruno!") en Ivo ("Welke Ivo?" "Ewel, Bruno z'n broere!") van Cirque de la Lune bedachten laatst een nieuwe act waarmee ze op menig feest de temperatuur willen doen stijgen...
Na Man werpt Mes, Man eet Fles en het Whonderbaarlijk Fenomeen met legendarische personages als Bill W Bil en Amar Fromazerbeidjan is het nu tijd voor ... (BOEM!PAUKENSLAG!) Tir Canard... een crazy en oplevenendoodgewaagde mengelmoes van een old fashioned schietkraam en vrolijk eendjesvissen...

Omdat er nogal wat eendjes nodig bleken en het hele eendjeskraam gevuld moest worden -en naakte eenden tussen ons gezegd en gezwegen ook maar naakte eenden zijn- mochten wij er enkele voorzien van poten, oren en gepaste baadkledij. Tussen zijn tanden door liet Bruno zich nog ontvallen dat het kinky mocht zijn. Eenden voor volwassenen... I kind you not.

Ik had dat in een overmoedig moment als activiteit voor een doordeweekse regennamiddag voorzien, maar toen ik er zelf eens eend/tje uitprobeerde, bleek dat toch allemaal niet zo simpel. (En kinky? Met mijn kinders? Euh...) Zonder overleg met de achterban die ik op vrolijke dagen Het Nest maar op mopperdagen als deze ook gewoon bij hun naam noem, zette ik mij vanmiddag in de zon voor het betere versierwerk. Een beetje in 'n du(c)k, maar kom...

Van links naar rechts heten deze kleurrijke dames en heren Love me tinder, Prison duck, Skully en Badman en het spreekt voor zich dat ik erg genoten heb van de styling van dit pluimvee.

(Dat ik er zwartgevlekte billen aan overhield, is een goed bewaard geheim... 't Mocht kinky zijn, weetje wel...)


woensdag 3 augustus 2016

5 instagramaccounts waar ik van hou!

Een echte verslaving, dat Instagram, zeker nu ik mijn dagen vul met luieren, niksen, zitten, liggen en eten. En lezen, dus!

Deze 5 accounts zijn om te gillen:

- celestebarber is absoluut een bezoekje waard: zij imiteert op geniale wijze foto's van beroemdheden, zonder filter en zonder ideale belichting... Zelfspot, sterrenspot en lachengierenbrullen.
Hi-la-risch.

- aydafieldwilliams is de vrouw van mijn Robbie. (Jaja, stiekem nog altijd een beetje mijn Robbie,  een overblijfsel van mijn Take Thatperiode en zijn daaropvolgende soloavontuur. Ayda hoeft dat eigenlijk niet te weten.) Wie dacht dat Robbie knettergek was, moet Ayda zeker eens bespieden.   Birds of a feather, echt.
Supergrappige filmpjes, foto's en quotes!

- gordongram ofte Gordon Ramsey himself. Vulemule, beloved husband, topkok, sportfenomeen. Beste vriend van David en Victoria Beckham.
Love him.

-joolsoliver , vrouw van Jamie. Zwanger van baby 5, ontwerpster van een eigen kinderkledinglijn. Zulke mooie foto's...

-tigerlillyquinn, het kleurrijke account van mijn Alltime Favorite Blogster Categorie Internationaal. Fritha is extreem creatief, heel eerlijk en reageert heel regelmatig op de honderden opmerkingen die ze krijgt. Stiekem denk ik dat ik haar een beetje begin te kennen. (Haja, ze heeft maar 90 000 unieke bezoekers per maand... )

Als je zelf nog originele tips hebt, dan hoor ik het graag... 


dinsdag 2 augustus 2016

Sortietje met Het Nest: Theater aan Zee - #TAZ

Een beetje onvoorbereid (what's new?) trokken we gisteren naar Oostende. Over Theater aan Zee had ik al heel wat gehoord, maar in mijn hoofd was het nog niet erg concreet... De voorbije jaren was ik er niet geraakt, en omdat we dit jaar al de Gevleugdelde Stad in hometown Ieper gemist hadden wegens internationale verplichtingen had Het Nest naar mijn gevoel een theaterachterstand opgelopen. Op naar Oostende, dus!

Voor Jack was het heel wat nieuws in één keer... In zijn beleving was het de eerste keer op de trein (de vorige 3 keren was-ie rats vergeten...) en een zware festivalganger was hij de voorbije jaren ook niet. De andere twee juniors trippelden mee, hopend op een ijsje, een wafel of ander lekkers (je moet ze soms een beetje weten te hebben).

Het aanbod creativiteit was ruim, origineel en erg kwalitatief (theater Froe Froe in 't kwadraat)... en zo goed als gratis. We konden alle gekochte jetons dus besteden aan local food & drinks, een pluspunt in mijn ogen en in die van mijn vrolijke crew.

Wij bezochten in enkele uren enkel het Familiepark, maar ik nam mezelf voor om nog eens terug te gaan zonder jeugd, al weet ik niet zeker of dat dit jaar nog zal lukken.








Wie nog wil gaan: 't is te doen tot en met 6 augustus!






Onvervreemdbaar - Ida Gerhardt

Ons tripje naar Delft is alweer een kleine  2 weken geleden. Als ik door mijn foto's scroll, is er één die speciaal blijft hangen...


Dit wordt ons niet ontnomen: lezen


en ademloos het blad omslaan,

ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.
Hen wenkt een wereld waar de groten,


de tijdelozen, voortbestaan.

Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

Ida Gerhardt, Het sterreschip, 1979


Een bankje waarop je niet mag picknicken, maar waar het wel toegestaan is ... te lezen.


zondag 31 juli 2016

There we go again...

Als ik goed kan tellen, ben ik welgeteld 19 dagen op mijn gemak geweest.
Zonder voetbal. Want op 10 juli was er de finale van het EK en eergisteren startte de nieuwe reguliere competitie opnieuw...
In een huis waar de meerderheid van de bewoners een buitengewone interesse voor de bal heeft, is dat dus wel een issue. Ik moet mij daar geregeld naar schikken: vroeger of later eten, niet te luid babbelen, meejoelen bij een goal en meer zulks.
Ik doe dat met plezier, dat spreekt, maar de pauze had wel een poosje langer mogen duren...

En al die voetbalgekte levert al eens een toffe foto op...







donderdag 28 juli 2016

Rare gewoontes

Een buitenstaander vindt vast dat Het Nest rare gewoontes heeft.

- Ze eten hier al vaak voor het ontbijt. (Chips- en koekjeskruimels overal. Ook als ik vanuit mijn bed "Fruit!!!" antwoord op de elke morgen terugkerende vraag "Mogen wij iets eten???"  De weg van de minste weerstand, zoiets.)

- Hoewel er drie wasmanden staan met telkens een gewenste inhoudsvermelding (wit!, gekleurd!, donker!) belandt alles op een hoop op de grond. Die hoop wordt -wegens mijn koppigheid om die spullen absoluut niet zelf te willen opvissen- na verloop van tijd deel van het landschap. En als al er iets ligt, waarom zou je er dan niet nog iets op mogen leggen? 
Lege manden, maar een hoop wasgoed.

- De jeugd fietst, waveboardt en skatet hier binnen.
Binnen, zoals in de living, rond de tafel, tussen de zetel en de achterdeur.
Zelfs als ik zéstien keer zeg dat het niet mag.

- Bij mooi weer speelt iedereen hier binnen. Bij regenweer bouwen ze een kamp. Buiten.
Slijk, modder, vastgeplakte blaadjes all the way. 

- Niemand lust hier suikerbonen als er vriendjes bij zijn. Maar als ik ze lekker aanstoof en op tafel zet, zijn ze in een mum van tijd op.
Het zal iets met image building te maken hebben. En met grote honger.

- Je bent geen waardig lid van Het Nest als je niet op je nagels bijt. Vingernagels én teennagels.

- Niemand heeft iets nodig, maar als iemand iets vindt, heeft de rest het eigenlijk instant ook net nodig.  Datzelfde potlood, diezelfde bal, hetzelfde legoblokje, diezelfde glitterstiften, datzelfde kruiswoordraadselboekje.
Altijd. Net. Hetzelfde.Nodig.

Rare jongens, Los Demettos!


woensdag 27 juli 2016

5 dingen die ik leerde van - mijn vake

 't Is tijd voor mijn eerste ode, geïnspireerd op de bestseller van deze dame...

Mijn vake aka paatje bijt de spits af. Zoveel wijsheid, zoveel lessen!

1 Wie de dingen goed plant, mag op zijn twee oren slapen. Zeker als-ie dat in een excelbestandje doet.
Ik ben er nog op geen enkel moment toe gekomen, maar de gedachte dat planning een optie voor de toekomst is, geeft me wel wat gemoedsrust. Er is nog hoop, er zijn nog mogelijkheden. Een plan B.

2 Laat je hoofd niet gek maken door (platte) commerce. Simpel is vaak nog altijd (het) best(e).
De bib versus de Standaard boekhandel, bijvoorbeeld. Of schaduwzeilen versus een partytent.  Zelf gemarineerde mosselen versus… (jah, versus wat, eigenlijk?)
Versus dure mossels van de viswinkel.

3 Niets is definitief, ook je mening niet. Wees kritisch, en al zeker voor jezelf. Kom los van wat vroeger jouw (enige) waarheid was. Stel alles weer in vraag.
Amen to that.

4 Luchtballonnen zijn een absolute garantie op succes. 
Hoe meer, hoe beter.
Ik heb er mijn diploma mee gehaald.

5 Vertrouw nooit blindelings je gps. Bekijk een wegenkaart. Plan en time je reis. Hou rekening met wat speling in die timing.... Voor een picknick. Voor een overgeefstop. Voor files. Voor een péage. Voor nog wat files. Voor plotse honger.
Wees flexibel! En hou rekening met je planning (zie punt 1).

Ik geloof dat ik dit helemaal onder de knie heb. Eetstops, vooral. Picknick. Stoppen om hardgekookte eitjes en lauwe sandwiches te eten en me in de naftepompwinkel door een Tobleronereep die me keihard in mijn gezicht uitlacht laten verleiden…  Mijn specialiteitje.


Had ik mijn vake zélf mogen kiezen, dan had ik zeker ook hém gekozen!

Sortietje met (of zonder) Het Nest: Le Touquet - Paris Plage


Op een kleine 2 uur rijden van Ieper ligt de Côte d' Opale, één van de fijnste en meest afwisselende kusten van Frankrijk. Elk jaar is Audresselles de bestemming van onze ondertussen legendarisch geworden familieweekendjes, maar ook voor een daguitstapje is deze regio zeker een aanrader, zeker voor wie van authenticiteit, ongerepte natuur en weinig commerce houdt.

Om de verjaardag van Emmyemmy met gepaste flair te vieren, besloten we een beetje à la minute in Le Touquet te flaneren. Een picknick, een dessertje, een zonnebad en een beetje strollen : strak plan!

Het was een dagje om in te kaderen: lekker, véél en gulzig.




zaterdag 23 juli 2016

Mon petit prince



Hou jezelf in stilte bezig - camping

Als verrassing voor Het Nest had ik bij onze voorbije trip naar Nederland (er komt nog een postje over, ik hoor u wel!) een koffertje gevuld met speelgoedjes die niet veel plaats innamen maar wél veel plezier beloofden: een nieuwe Yahtzee, pingpongbats, opduikringen, een nog in elkaar te knutselen mobiel en nog wat ditjes en datjes.

De twee tofste spellen had ik onderaan verborgen: een schatkaartenmaker en een DIY-gezichtenmemory, allebei gekocht bij mijn nieuwe verslaving: Flying Tiger. Twee speeltjes waar wat werk aan is, waar heel wat creativiteit aan te pas komt , wat motorisch niet té uitdagend is én waar ze urenlang zoet mee zijn geweest ... Contentement!



De schatkaart kwam goed van pas: wie de schat verborg, mocht het pad op de kaart uittekenen. De anderen zochten. (De meeste schatten waren eetbaar: zakjes chips, drieënhalve appel, een reep chocolade met noten en ook de nieuwe pingpongbats. Die waren een hele dag té goed verstopt, maar hé, daar mopperen we niet over ... er was ook nog een zwembad om ons bezig te houden.)




Het resultaat was om te gillen:


Op de memory herkent u o.a. vast mezelf (voorlaatste rechtsonder),  Freddy Horion (rechtsboven), een Italiaanse pizzaverkoper (naast mij), Quinn (onder Freddy, al klinkt dat nu wat bizar), Nuno (net boven mij) en Meneertje Tijd (linksonder). Ook Jean-Marie Pfaff en Vivienne Westwood waren present, maar da's voor gevorderden.

Mach-tig.
Ik herhaal: mach-tig.