zaterdag 23 september 2017

Nazomertje!


We krijgen een nazomertje, zo knal in de uitwisselingsweek met Nederlandse leerlingen en collega's ...
Wég, regenprogramma, wég winterjassen en wég herfstlaarsjes!
De hele week buiten in het zonnetje, eerst in Nederland en daarna nog eens in België ... ik kijk er keihard naar uit.
Wie heeft dat voor ons geregeld?

Happy dance!

video

woensdag 20 september 2017

Met m'n gat in de boter!

De eerste maand van het schooljaar was al altijd drukdrukdruk, maar sinds we bij ons op school een uitwisselingsprogramma met een toffe Nederlandse school organiseren nog voor het helemaal oktober is, tillen we drukdrukdruk naar een ander level. Een beetje drukdrukdruk in 't kwadraat, maar wél héél fijn om te doen.

Tussen al het geregel, gesjees en gepuf, tussen geblaas en geraas en nog wat extra gepuf overviel mij de voorbije dagen al enkele keren het besef dat ik toch enkele extreem fijne, attente, positieve, gemotiveerde, gelijkgezinde collega's heb.

Zo is er de collega die mij op woensdagnamiddag 3 keer belt om zeker te zijn dat we geen fouten gaan maken in onze communicatie. En daarna nog eens mailt. Teamwork op z'n best.

Zo is er de collega die mijn agenda leest en op tijd en stond eens opsmijt dat zij dat documentje dat al weken op een kopietje wacht wel zal afwerken.

Zo is er de collega die mijn gezicht leest en op tijd en stond eens polst "ça va, Soet?" en daarna met mijn "jaja" en halve smile geen genoegen neemt. En 's avonds nog eens appt. Of 't wel echt gaat.

Zo is er de collega die mij 's avonds een sms'je stuurt om te vragen of de avondspits - huiswerk, eten, nog huiswerk, voorlezen ... - vlotter verlopen is dan de dag erna. En ook nog eens polst of ik dit keer rustig gebleven ben.

Zo zijn er de collega's die zich checken, dubbelchecken, driedubbel checken en daarna nog eens slecht slapen omdat ze niet zeker zijn of ze alles wel al gecheckt hebben.

Zo is er de collega die in haar hoofd plaats heeft voor zeventien lijstjes en mij op gepaste momentjes herinnert aan het volgende actiepunt, terwijl ze er zelf ondertussen meteen 8 in één keer afwerkt.

Zo is er die hele groep toffe madammen met creatieve ideeën, het ene nog gekker dan het andere... die zich niet laten remmen door praktische bezwaren en oppervlakkige contra's. Madammen die zich smijten voor hun gasten, en meteen ook voor hun collega's.

Ik ben echt met mijn gat in de boter gevallen.
Droomteam.




donderdag 14 september 2017

Gezellige bijnaherfsttip : Voorleeshoek.nl!

De laatste weken had ik het helemaal gehad met de dagelijkse struggle rond de schermtijd van onze jeugd. Elke dag opnieuw probeert hier wel iemand extra kwartieren aan de afgesproken timing toe te voegen. Een uur loopt al eens uit tot anderhalf uur, en door een ongelofelijke speling van het lot zijn ze als de tijd om is nét bezig met de allerspannendste, coolste, machtigste, niet stil te leggen fase van hun spel. Het nu-kan-ik-toch-echt-niet-stoppen-of-alles-is-voor-niets-geweest- momentje. Elke keer. Echt elke keer.

Ondertussen zijn we hier al aan de vierde (4!!!) versie van de gezinsafspraken rond schermtijd (gsm's, laptops, games inbegrepen) en het blijft, met een inconsequente moeder als ik, een evenwichtsoefening van jewelste. 

Het is niet zo dat ik tégen gamen of filmpjes bekijken ben - ik geloof dat ik zelfs tot het pro-kamp behoor - en Het Nest weet heel goed dat ik heel redelijk op zoek ga naar compromissen, maar als ik voor de zeshonderdste keer Enzo Knol en de zijnen in hun filmpjes hoor brullen, zucht ik al eens en heb ik heimwee naar de tijd waarin ik ze nog kon paaien met een koele bijtring en kleurrijke mobiel.

De zoektocht naar zinvolle schermtijd is nog altijd gaande (Mail me uw tips! Nu! ), maar af en toe bots ik toch ook wel eens op een parel. De voorbije weken mocht ik namelijk de filmpjes van www.devoorleeshoek.nl/ testen, een online platform waarin kinderboeken in rustige filmpjes oergezellig worden voorgelezen. Een rustpunt vol voorleesboeken. Online. 

De site geeft je nu al keuze tussen tientallen boekjes in 3 verschillende leeftijdscategorieën. Er komen elke week extra boekjes bij. Anouk leidt de verhalen kort in en leest ze daarna expressief en erg duidelijk voor. (Anouk komt uit Nederland, maar daar raakte mijn EnzoKnolpubliek eerder al aan gewend, dus dat is geen punt. Meer zelfs, de juf in mij is ontzettend blij met zo'n heldere uitspraak. Kunnen ze alleen maar deugd van hebben! En voor alle duidelijkheid: Anouk is zestien keer beter te verstaan dan Enzo. ) 
Elk verhaal bevat plaatjes uit het originele verhaal en wordt ook ondersteund door rustige muziek. Met een beetje verbeelding (of met je ogen dicht!)  bevind je je in de klas, op vrijdagmiddag, als de juf een verhaal voorleest om de week af te sluiten.  Toen ik Jack liet kiezen, herkende hij meteen enkele boekjes uit de kleuterklas, en toen we daarna een filmpje startten en Anouk in haar leeshoekje zagen zitten tussen al die kleurrijke boekjes wees hij enthousiast naar enkele andere boekjes waar hij ook wel zin in had. 

Kiezen is al eens lastig, hier. En bij je keuze blijven ook. De verhalen die wij uitkozen duurden telkens een vijf- tot achttal minuten en ik was erg benieuwd hoe lang hij het uit zou houden. 
Die vrees bleek ongegrond: eens zijn keuze gemaakt, keek hij het filmpje uit. En nog eentje. En nog eentje. En nog twéé om af te sluiten.

Leesplezier? Check!
Zinvolle schermtijd? Dubbelcheck!
Fijne prikkels? Check, check, check!!!

De enige bedenking die ik me bij het ontdekken van de site maakte, was of ik die gezellige, cosy qualitytime/voorleestijd met mijn ventje wel wil laten vervangen door een filmpje waar ik eigenlijk zelf niet meer zo nodig ben... 
Die vrees was ongegrond... 
We kijken af en toe eens samen, en zo wil-ie nog eens op mijn schoot!



Deze post kwam er in samenwerking met Voorleeshoek.nl. 
Zin in een samenwerking? Mail me en we spreken er eens over ;-) 

maandag 4 september 2017

7 foto's, 1 week - stoppen en starten

De (ont)spannendste week van het jaar zit erop!
Traditiegetrouw doken wij het laatste weekend van augustus nog eens helemaal onder op ons ondertussen al niet meer zo geheime adresje: ons campingsje in Audresselles, vlakbij Cap Gris Nez.

Ik had mezelf voorgenomen om nog 1 keer keihard te knallen en mijn hoofd helemaal leeg te maken. Dat is me daar, drijvend op de golven van de Noordzee, absoluut gelukt. Meer zelfs: ik wist maar half meer hoe ik heette, toen ik terugkwam. Missie zwaar geslaagd, dus.

Ondertussen volgden ook de eerste inspanningen: vergaderingen, overlegmomenten, lunchdates-met-uitwisselingsoverleg... en daartussen ergens de eerste schooldag van Het Nest.
Op vrijdag, om in te lopen. Ideaal. Al voelde ik mij die avond al kapot, uitgeput en versleten. Nog net niet aan vakantie toe ;-). Al heb ik enkele machtig toffe collega's van wie ik hun snoet nog maar hoef te zien om me zo energiek als een kung fu fighter te voelen. Ha!

Met een start in het eerste middelbaar, vijfde leerjaar en eerste leerjaar wordt het zeker een bijzonder jaar. Los Demettos vlogen er vol enthousiasme - ahum- in!
Dit jaar is er maar 1 voornemen: knallen, knallen, KNALLEN!

BAM!!









maandag 21 augustus 2017

Maak eens je eigen schoolagenda! DIY

Ik wil het nog niet helemaal geweten hebben, maar af en toe doe ik al eens iets wat in de richting gaat van de eerste september... Zo stelden we de riempjes van Jackjes eerste schooltas al bij, checkten we of we al kaftpapier hebben voor de eerste boeken (Neen! We hebben nog NIETS gekaft!) en pasten we alle lelijke witte gymschoenen die we in huis hebben. We zijn dus al een heel klein beetje voorbereid op wat komen gaat, zonder helemaal te overdrijven en te vergeten dat we nog een kleine 2 weken vakantie hebben... ("2 Weken? Dat is de hele duur van mijn zomerverlof", hoor ik mijn broertje zeggen. Yes, it is!)

Eén van de leukste maar meteen ook moeilijkste keuzes bij het begin van het nieuwe werkjaar is telkens weer een goeie, degelijke agenda vinden. Niet dat er geen agenda's te vinden zijn, maar ik ben toch telkens weer betikketakt om de origineelste, kleurrijkste, grappigste of speciaalste uit te kiezen, én hij moet ook nog eens overzichtelijk en handig zijn. De lat ligt elk jaar stukken hoger, de keuze wordt meters beperkter, (en ik word telkens weer zindelijker)...

Dit jaar had ik in juni al enkele toffe exemplaren gezien in de Hema, maar in juni koop ik uit principe geen agenda (je kan niet starten als je nog niet afgesloten hebt, toch?!), in juli vind ik het grote zonde om al aan september te denken en in augustus ben ik elke keer weer zwaar ontgoocheld in wat in de rekken overblijft...
Zo had ik het voorzien en zo kwam het ook dit keer weer uit... maar ik panikeerde niet, want dit jaar had ik een Gepersonaliseerd Agendaplan. (Echt, hé!)

In de webshop van sweet Eva Mouton spotte ik een prachtig poezenschriftje... vanbinnen spinnen en soezen poezen verspreid over de bladzijden, je spot af en toe mijn favoriete cactusjes en er is een fijne afwisseling tussen lijntjes en witruimte voorzien. Ideaal!
Perfect van formaat (niet te dik, niet te dun, niet te maxi en niet te mini) en heel erg knoddig. Ik geef toe dat het liefde op 't eerste gezicht was, veel overtuigingskracht was niet meer nodig, dus de keuze was snel gemaakt en het schriftje belandde een poosje terug in de bus. (Drakenjager vroeg zich hardop af of er geen agenda's genoeg in de verkoop zijn en of het nu echt wel nodig was om zoiets online te bestellen, maar ik haalde mijn befaamde puppyblik en een gefundeerde uitleg over het Gepersonaliseerd Agendaplan boven en hoorde hem daarna niet meer knorren. Hij zag de hoge noodzaak van de aankoop al snel in. ;-)  )


Ik heb het schrift een beetje naar mijn hand gezet om er een agenda van te maken en de bladzijden in maanden, weken en dagen verdeeld. Ik hou ook graag wat ruimte voor belangrijke gegevens over de leerlingen van mijn klas en ik liet enkele blaadjes blanco voor gekribbel op vergaderingen en info voor oudercontacten. Hier en daar vulde ik al iets in: vakanties en vrije dagen, brugdagen, sportdag en excursies, de eerste communie van Jack, het huwelijk van mijn schoonzus en -broer en alle verjaardagen.









Helemaal klaar voor 2017-2018 ben ik nog niet, maar deze beauty doet het toch al een beetje kriebelen!

vrijdag 18 augustus 2017

Nog altijd...

"Het zal in oktober 5 jaar geleden zijn dat oma Lieve gestorven is."
"Wie heeft jou dat verteld? Of wist je het nog?"
" Opa zei het. Ik was toen nog maar vijf of zes. Maar het is nog altijd even erg, vind ik."

Ik wil nog net zeggen hoe erg ik haar nog elke dag mis, en dat iemand missen helemaal oké is, maar de dikke traan op mijn wang drupt in mijn bord.

De waarheid kwam uit de mond van een jongen van tien en we voelden allemaal hetzelfde.


donderdag 17 augustus 2017

Mijn favoriete Elvis

Een twintigtal jaar geleden gingen mijn ouders eens een weekendje weg. In mijn hoofd was het naar Engeland, maar het kan zeker ook naar ergens anders geweest zijn.
Anyway, ze kwamen thuis en ik kreeg van hen 2 cd's: de gouden van Abba en een best of van Elvis. Ik weet niet of zij al het materiaal van Elvis kenden, maar ik heb the king door die cd leren kennen, en was meteen verkocht. Hoe vaak heb ik als bakvis 'Can't help falling in love' en 'Heartbreak hotel' of 'Love me tender' gedraaid? Hoe vaak meegewiegd met 'Suspicious minds', geshaket op 'Jailhouse rock'?

Toen ik gisteren in de krant las over zijn veertigjarig overlijden en voor mezelf wou uitmaken wat ik nu écht het allermooiste Elvislied aller tijden vind, heb ik toch wel even getwijfeld. Van 'Always in my mind' krijg ik -zeker bij de brug ergens halverwege- nog altijd een serieuze krop ter hoogte van mijn strottenhoofd, bij 'Return to sender' huppel ik nog altijd rond de tafel van contentement, maar met stip én ster op één komt toch het onovertroffen 'The wonder of you'.
Bombastisch, dramatisch en een beetje kitscherig Amerikaans. Een oorworm, for sure. En een fijn liefdeslied, dat ook. (You touch my hand and I'm a king. Kiekenvel.)  En als je eens wil meebrullen, zet je 't maar eens keihard op. (Aan het einde gaan mijn armen altijd ongewild een beetje musicalachtig de lucht in en waan ik mij op een een gigantisch podium ergens temidden the States. En ik wil ook altijd eens buigen als mijn showtje over is. Sterker dan mezelf ;-) Wedden dat u dat ook hebt als u straks eens luistert?)

'I guess I'll never know the reason why
you love me as you do
that's the wonder...
the wonder of you...'

Wil je 't nog eens horen?  Enjoy!

p.s. Vergeet de buiging op het einde niet!

vrijdag 4 augustus 2017

Voorpret! #napoli

Lieve schatten, hier werd gisteren serieus vergaderd. Overlegd en bedacht. Gewikt, gewogen en beslist. Waarheen, hoe laat, met welk soort boot (écht, hé!) en via welke kant van het eiland.
Niet te doen, nu ik er zo over denk..., maar, hé, volgende week deze tijd ben ik eventjes hélemaal wég...  naar de bloedhete Amalfikust, vlakbij Napels. Met Emmy, natuurlijk!

Ter voorbereiding checkten we op welk eiland we zéker willen zwemmen, hoe laat de laatste boot terugkeert naar het vasteland, waar de kabelbaan start en waar ze eindigt, in welke restaurantjes we onze Napolitaanse pizza's gaan eten en vooral... waar de gelati het beste zijn!!!

Sinds vorig jaar bundelen we onze ervaringen in 'nus boeksje', een gedetailleerd / geanimeerd reisverslag dat we nauwgezet aanvullen, van voor vertrek tot na terugkomst. (Ik lees hier net dat ik vorig jaar op vrijdag12/8 een vegan pasta met seitankroketten een slaatje en sesamzaadjes gegeten heb en daarna een roomdessertje. Dat was 's middags. En 's avonds waren 't calamares en andere zeevruchten. En 't was 33 graden. Awel, dat zijn zaken die een mens nog eens terug wil horen, toch?) Wij nemen nus boeksje dus bijzonder ernstig en ik kan u nu al een -blanco- preview voor volgende week geven.






En voor u 't vraagt: het volledige reisverslag volgt hier. Of toch zeker wat we gegeten hebben ;-)

Buon appetito!
Arrividerci!

woensdag 2 augustus 2017

Halfweg...

Wie zijn ze toch, de vetters die vanaf 1 augustus te passe en te onpasse langs hun neus weg komen zeggen dat de congé ol overweuge is. Alsof wij dat niet weten. En alsof wij niet kunnen tellen.

Gastn, wij houden dat allemaal keigoed bij. Wij wéten dat het vandaag al woensdag 2 augustus is en dat dat wil zeggen dat de vakantie nog maar even halfweg is. We weten ook dat er nog zotveel plannen voor deze maand in de pijplijn zitten. Wij moeten nog eens op reis, wij. Kamperen.
We hebben nog sortietjes naar zee, een gezellige familiebbq, een  meidenmamashopping, een dagje met toffe collega's/vriendinnen, een verjaardagsfeestje, een say-yes-to-the-dressdag, een jour d'amour en héél veel gechill te gaan.

Hoe wij dat allemaal zo goed kunnen bijhouden?
Met de mamasoetkalender, vanzeneigenst! Een traditie die we nu toch al enkele jaren voortzetten en waar we allemaal heel content van zijn: overzichtelijk, combinatie van woord en beeld en dus voor alle leeftijden, quoi...

Dit is 'm:


Er zijn nog een zestal vakjes in te vullen... Wij zijn even benieuwd als u wat het wordt!

Bericht aan alle vetters: gelieve ons niet te storen.

vrijdag 28 juli 2017

#bridesmaidsoet!

En nét als je 't niet meer verwacht, gebeuren hele mooie dingen...

Dinsdag werden wij uitgenodigd op het nieuwe appartement van Jackjes meter, mijn schoonzus, de zus van Drakenjager en haar hubbie-to-be. Ik vertelde hier al heel eventjes over hun trouwplannen, en hoewel mei nog maar net voorbij is, kijken wij meer dan gewoonlijk uit naar mei van volgend jaar, want dan gaat het allemaal gebeuren... Dat ik mee mag naar de bruidswinkel, daar was ik al enkele dagen niet goed van geweest, maar toen ik het geschenkje hieronder toegestopt kreeg, wist ik plots even helemaal niet meer waar ik het had...


Ik heb nog voor ze zich konden bedenken 'ja!' gebruld en stilletjes bedacht dat ik er tegen volgend jaar zéker vijf jaar jonger uit zal moeten weten te zien, want ik ben nu ook geen 3 maal 7 meer, hé, en zeg nu zelf,  een bruidsmeisje met rimpels is geen gezicht. Vooral niet op alle foto's in den album.

En net toen ik bekomen was van alle emoties vroeg de bruid-to-be nog eens of Jackje bruidsventje wil zijn... en Drakenjager getuige!

Manman, wij weten weer waarover klappen, hier... En ik hou u natuurlijk op de hoogte van élke stap die deze bruidsmeid de komende maanden zet in de voorbereidingen van The Big Day.

#bridesmaidsoet, wukpeisje?

zondag 23 juli 2017

7 foto's, 1 week - Zuid-Hollandse dagen

Ik ben nog altijd niet helemaal zen en ontspannen (hoe doen mensen met maar 3 weken vakantie dat toch?!), maar de voorbije week ging het toch echt wel al in de goeie richting... Ik wijt het aan de Zuid-Hollandse lucht én aan het fijne bericht dat ik van mijn schoonzusje kreeg: volgende week mag ik meen naar de bruidswinkel om haar trouwjurk te kiezen! Ik geloof dat ik me vereerd voel, en ook wel een beetje trots, want zeg nu zelf, zo'n vraag krijg je niet elke week, niet?

De 7 foto's van deze post werden allemaal genomen in het Zuid- Hollandse Delft en Scheveningen (Den Haag) en ik hoop dat ik jullie kan laten proeven van de absolute rust van de voorbije week. Iets met een zwembad, een ligstoel, zand, de zee, een kleurboek voor volwassenen en vrolijke kinders.







Fijne congé, snoezebollen!

donderdag 13 juli 2017

First class... naar Dubai!

Ik weet natuurlijk niet wat uw plannen voor deze zomer zijn, en heb al helemaal geen idee van uw reiservaringen, maar ik dacht dat er onder mijn lezers misschien wel enkele curieuzeneuzen zaten... Gezond curieus, hé, een beetje piepen en gluren zonder overdragen, gewoon, uit curieusiteit. Een beetje heel veel zoals ik zelf ben. Gezond curieus. En misschien bent u net zo'n dromer als ik.

Ik dacht dat het u misschien wel zou kunnen interesseren hoe je verwend wordt als je zomaar eventjes first class naar Dubai vliegt. (U leest het goed. Eerste klas. Naar Dubai. Echt.) Denkt u vooral niet dat Los Demettos over de budgetten beschikken die nodig zijn om deze trip in de nabije of middelverre toekomst te maken. Maar Los Demettos hebben wel een oma en een opa die zulke lukkebonen zijn dat ze een beetje per abuis hun vlucht naar Dubai nog haalden en nog meer per abuis in first class daarheen reisden. (U begrijpt dat oma en opa mensen van de wereld zijn en dat zij zich dus zonder verpinken lieten bedienen van alle luxe die zo'n eersteklassevlucht met zich meebrengt. Ik hoorde verhalen van champagne nog voor de economyreizigers nog maar geboard waren, overdreven attente stewards en stewardessen en maaltijden die ze kregen nog voor ze nog maar een hongertje durfden te voelen opkomen.) Tussen ons gezegd en gezwegen vind ik dat ze elke reis zo'n first class verdienen, maar ik zwijg wijselijk, want het zou hen op gedachten brengen en ze zijn nu al zo vaak -verdiend!- weg.

Nu hadden Quinn en ik het geluk een beetje van alle luxe uit Dubai te mogen proeven, want wij kregen zomaar eventjes het volledige vliegtuigpakketje van Chopard van oma! En voor de curieuzeneuzen onder jullie, dat ziet er zo uit:




In het zwarte etui zitten:

- een slaapmaskertje
- een vernevelingsspray van Chopard
- een tandenborstel en tandpasta
- mondwater voor onderweg
- oordoppen
- een bodymilk van Chopard
- lippenbalsem van Chopard
- chillkousen voor een rustige vlucht

In augustus vlieg ik economy class naar Italië.
Ik weet nu al dat het de meest luxueuze vlucht ever wordt!








zondag 9 juli 2017

Julimaand, feestmaand!

Lieve schatten

Op 9 juli 2012 schreef ik voor het eerst iets op dit blogje. Wie vaardig en vlot kan tellen, heeft dus door dat ik deze maand ons lustrum vier...

'Ons'? Zeker wel!
Want wat is dit blogje zonder lezers? Toevallige, geroutineerde, tijdelijke of chronische... mijn - bescheiden- publiek blijkt even divers als de thema's die ik hier de voorbije jaren de revue deed passeren. Ik ben elk van jullie erg dankbaar voor de bezoekjes en de reacties, hieronder, in mijn mailbox, op straat en elders. Ze doen zoveel deugd en geven zoveel energie...

Als ik door de voorbije 5 jaren blader, springt er hier en daar een postje uit. Ter ere van mijn eerste lustrum roep ik dus de maand juli officieel uit tot mijn persoonlijke feestmaand en zal ik dus af en toe eens naar een fijne herinnering uit de voorbije jaren verwijzen. Blijf dus zeker koekeloeren!

Het is een stille wens om de komende tijd op eenzelfde manier verder te kunnen doen... zonder extra promo-, facebook- of andere pagina, trouw aan mezelf en zeker ook aan jullie, lieve lezers.

Hopelijk tot nog heel vaak!

Yours truly

p.s. Voor wie een beetje vergeten was wie Mamasoet in 2012 was... deze giller!


dinsdag 4 juli 2017

Avondje weg? Een gouden tip!


Elk jaar leggen we bij het begin van de vakantie de puzzel: wie gaat wanneer waarheen? En indien het om Drakenjager of ikzelf gaat: wat gebeurt er met de jeugd?
Wij vinden Quinn nu nog nét een beetje te jong om een langere periode helemaal alleen thuis te blijven, hoewel haar laptop en gsm geen halve seconde van haar zijde zouden wijken... en dan heb ik het nog niet over de mannetjes gehad... Als ik dat duo alleen thuis laat, sta ik niet in voor de -ongetwijfeld creatieve - gevolgen!

Gelukkig zijn we gezegend met een ruim netwerk van oma's, opa's, mammies, pappies, oompjes, tantes, neven, nichten, vriendjes en vriendinnetjes, zodat het opvangprobleem op onze avondjes uit nog nooit voor buitenproportionele problemen zorgde. Dat ik in het onderwijs sta, speelt zeker ook in ons voordeel, maar voor u puft en zucht... ook onderwijsmensen zijn soms vaak / zeker / absoluut eens blij met een avondje zonder jeugd! Om naar een concert te gaan, bijvoorbeeld, of gewoon eens gezellig uit eten te gaan en niet de hele tijd te moeten checken of iedereen wel mooi rechtop zit, er niet overdreven met het tafelkleed geprutst wordt, niemand een glas omstoot, niemand zijn glas in één teug leegdrinkt, iedereen de hapjes eerlijk verdeelt, niemand moppert over eten dat niet snel genoeg komt (honger! eten! nu! ) of nog iets anders...

En als het de komende weken toch nog moeilijk wordt om eens een avondje wég te organiseren, is er altijd nog babysitters.be , een megagebruiksvriendelijk platform dat je in contact brengt met enthousiaste babysitters in jouw directe omgeving. (Voor Ieper, bijvoorbeeld, kreeg ik een lijstje met tientallen kandidaten van alle leeftijden... Ook kinderverzorg(st)ers en onthaalmama's tekenen present, en iedereen stelt zichzelf netjes voor, met vermelding van leeftijd, ervaring, taal, eventueel zelfs of ze eigen kinderen hebben... You name it, they have it!)
Wil je zelf heel gericht zoeken, dan geef je makkelijk je eigen voorwaarden en/of voorkeuren in via  www.babysitters.be/babysit/zoeken/  ... Easypeasy, echt!

Ik zou maar eens snel mijn agenda erbij nemen en een aantal sortietjes plannen... die opvang is in een fluit geregeld!



Deze post kwam er in samenwerking met babysitters.be.
Ook interesse in samenwerking? Mail mij en we spreken er eens over ;-) 

donderdag 29 juni 2017

Queen Quinn

De laatste dagen van dit schooljaar zitten traditioneel propvol creatieve, sportieve, ontsmettende en ontspannende activiteiten. Elk jaar opnieuw besef ik nét te laat dat het jaar er alweer op zit, dat mijn kinders ontzettend gegroeid zijn in hun zijn en kunnen, dat we de schoolpoort enthousiast mogen dichttrekken en het vakantiegordijn nog enthousiaster mogen openschuiven!

Dit jaar namen we eventjes meer tijd om afscheid te nemen; Quinn sloot haar tijd op de basisschool af met een slotmomentje voor ouders, juffen en meesters.

Wie mij kent, weet dat ik een voorraad zakdoekjes in mijn handtas propte, om voorbereid te zijn op wat komen zou. Wie mij nog beter kent, weet dat ik tegen het einde van de proclamatie door de volledige voorraad heen zou zijn.

De schoolcarrière van onze dochter kende vlakke stukken, maar meer dan eens beklom ze hellingen uit het hooggebergte, de ene keer al wat meer in berguitrusting dan de andere.

Sommige juffen en meesters reikten haar een musketon aan, zodat ze zich door hen hoger kon laten tillen, en later zelfs eens zélf de steile klim kon aanvatten. Zij beveiligden haar wel als ze viel, dat wist ze en daar kon ze op rekenen. Ze groeide in gedachten en in kunnen. Ze geloofde steeds vaker in zichzelf, ontdekte dat ze meer kon dan ze dacht. Ze ontdekte wie ze was.

Op andere momenten kreeg en droeg ze niet meer dan een helm om zich tegen te verwachten ongelukken te beschermen. Het musketon was zoek en het duurde een poos voor iemand haar kwam redden. Ze panikeerde en schoof uit, meer dan eens letterlijk en voor het oog van haar klasgenoten. Wég veiligheid, wég vertrouwen.
Vaak had ze het gevoel dat zij moest klimmen terwijl anderen er met de zetellift geraakten. Het frustreerde haar en ze verloor de moed. Soms vroeg ze om een musketon, maar dacht men dat ze het hare met opzet verloren was. Of was men haar vergeten en moest ze de klus zelf klaren, op eigen houtje de bergwand beklimmen.

Elke keer opnieuw zag ik haar herbeginnen, steeds weer haakte ze zich vast.
Elke keer opnieuw bereikte zij de top, op haar manier, langs haar parcours en op eigen wilskracht.
Elke keer opnieuw wist ze mij en anderen te verrassen, daagde ze zichzelf uit, verlegde ze grenzen die anderen (of zijzelf) haar oplegden.
Elke keer opnieuw kwam Quinn, zag Quinn, knokte Quinn en overwon Quinn.

Wat een machtige dochter.
Wat een moedige meid.
Wat een fiere mama.