zondag 19 februari 2017

Mamasoet hartje veggie

Het is een héél eind geleden dat ik nog eens wat postte over mijn veggie style of life.
Wie het hier een beetje volgt, weet dat ik niet de grootste predikant ben: wat jij of zij of hij eet is meestal 't laatste van mijn zorgen. (Ik heb het wel gehad met mensen die mij van haar noch pluimen kennen, maar als 't woord 'vegetarisch' valt plots een onweerstaanbare drang voelen mij te ambeteren met afgezaagde vragen genre 'Wateetjijdanzoal?', 'Eneetjekip?', 'Enwaaromeetjeafentoevis?', 'Enisdatdanaltijd?'. Nog minder gemanierde onbekenden denken dat ik aan hen verantwoording moet afleggen. Waarom. Waardoor. Enkelingen spreken meteen ook een waardeoordeel uit. Of ik wel een échte vegetariër ben. Of mijn gedachten wel consequent zijn.  Gastn, ik ken jullie van haar noch pluimen, laat mij eens grust.)

En.Altijd.Tijdens.Mijn.Eten.
Wie mij een beetje kent , weet dat mijn eetmomentjes telkens hoogtepuntjes in mijn bestaan zijn...

En.Altijd.Die.Vragen.
Of ze eens mogen proeven. #soetdoesnotsharefood
Of het lekker is. #anderzouikhetnietopeten
Of ik geen tekorten heb. #zalikeenbloedtestafleggen?
Of ik geen honger heb. #hebjemijaleensgoedbekeken?
Of ik dan niet veel te veel chips eet. #zwijgeroverofiktrekeenzakopen
Of mijn kinders vlees eten. #zemogenkiezen
Of Drakenjager vlees eet. #eenhalvekoeperdag
Laat.Mij.Grust.

Maar bon! Er is dus veggienieuws! 2 nieuwtjes, zelfs!

Ten eerste komen de Dagen zonder Vlees er weer aan... Een mooie uitdaging voor al wie een inspanning wil doen om (af en toe of permanent) wat minder vlees en/of vis te eten. Te beginnen met 40 dagen,  misschien voor de rest van je leven!
 Ik mocht dit jaar een kleine bijdrage leveren aan het educatief pakket dat via de organisatie in Vlaamse scholen verspreid wordt, dus als je in 't onderwijs staat en duurzaamheid je nauw aan 't hart ligt... 't Is gesneden brood!
Zin om mee te doen? Registreer je dan, en sluit misschien ook aan bij een lokale groep, want samen smullen is natuurlijk zestien keer leuker dan alleen!

Ten tweede ... tromgeroffel... startten we vorige week officieel met een lokale afdeling van EVAvzw, de vereniging die plantaardige voeding wil promoten en mensen bewust wil maken van de voordelen van vegetarisch eten! Onze afdeling heet 'Eva Westhoek' en er is een prille Facebookpagina waarop je ons kan volgen... De startvergadering bleek een bruisbal van lekkere en creatieve ideetjes om de bewoners van de verre Westhoek die vegetarisme een warm hart toedragen te prikkelen.
Benieuwd? Like en volg ons! Je zal het je niet beklagen!
(En als je daarnet al besliste om deel te nemen aan Dagen zonder Vlees, dan kan je zelfs bij Eva Westhoek aansluiten, wij zijn nu al by far de machtigste bende. Je zal het je niet beklagen.)

Heb ik al gezegd dat het mooie tijden zijn?
't Zijn mooie tijden.
En lekkere.


zaterdag 18 februari 2017

7 foto's, 1 week - school&feest

Ik nam vorige week wat vaker de tijd om foto's te nemen, dus 't is weer het moment...
voor 7 foto's, 1 week!

De week begon met sneeuw vorig weekend, maar  dinsdag en woensdag proefden we toch al voorzichtig een beetje van de lente... (Wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!) Samen met de courage voelde ik mijn energy level vier trappen stijgen!

Omdat Het Nest vandaag schoolfeest viert, had ik vorig weekend niet veel keuze: ik moest en zou door de sneeuw naar Brugge sjezen, op zoek naar een coole outfit voor Quinn.  Die sneeuw bleek een prima excuus voor een namiddagje me-time:  't was heel rustig in de winkelstraten en mijn cheesecake bij lpq smaakte delicieus...

Ook op school heb ik deze week gewoon keihard genoten. Zowel tijdens als buiten de lessen kneep ik mezelf enkele keren in de arm ... Dat ik gewoon betaald word om zoveel fijne dingen te (mogen) doen met mijn gasten, dat kan ik niet altijd helemaal geloven...
We werkten rond het ontstaan van de democratie en gebruikten daarvoor gummiberen, stonden stil bij het smelten van de ijskap en gingen all the way in een ijsbeer- en pinguinpak, we wekten energie op door een pindanoot te verbranden (steekvlam! wham!) ,gingen meteen ook op de foto met skinny Rudi en hielden een benefiet voor de ijsbeer.

Lieve lezers, Ik.Word.Hiervoor.Betaald.

Ook thuis aan animo geen gebrek: van een Furbie die aan 't eind van zijn Latijn is en acuut geopereerd moet worden tot een dubbel rietjesgat in je gebit... deze week was 't van dadde...

De weken gaan open en dicht,
maar zoals het nu gaat, gaat het goed!










zaterdag 11 februari 2017

Sneeuwhaakwerk

Het Nest zat gezellig in de zetel toen ik vanmorgen opstond, maar 't was nog te donker om te zien dat het vannacht gesneeuwd had!
Ik denk dat de buren in een straal van 16 kilometer allemaal stipt om kwart voor acht wakkergebruld werden. Sneeuw! Sneeuw! Sneeeeeeeeeeuw!

Het witte laagje was zo dun dat het bezwaarlijk voor tapijt kon doorgaan, dus moest ik  Jack wel corrigeren... 't was eerder haakwerk...

Omdat het ventje geen referentiepunt heeft, temperde mijn opmerking zijn pret niet, en nog geen vijf minuten later stond hij klaar bij het raam. In sneeuwboots... en pyjama.



Ik was vooral blij dat ze die boots toch één keer konden dragen, maar dat was buiten Nuno gerekend... Hij vond ze -en ik citeer- "belachelijk om naar 't voetbal te gaan". En zijn vader deed er nog een schepje bovenop door fijntjes op te merken "dat wij hier niet in Alaska wonen".

Nu ik de foto's bekijk, moet ik toegeven dat mijn boys misschien wel een beetje overdressed waren...




dinsdag 7 februari 2017

Los Demettos & hun mobieltjes

Ik dacht dat ik deze kwestie nog een poosje zou kunnen tegenhouden, maar sinds kort hebben wij officieel allemaal een gsm.

Allemaal?
Ja, allemaal.

5 gsm's voor 5 mensen.

Drakenjager een zwarte.
Ik één met eenhoorns.
Quinnebol één met bloemen.
Nunoboy één zonder SIM-kaart.
en Jack één zonder oplader ;-)

De goede verstaander begrijpt meteen dat de noodzaak tot een huishoudelijk telefoonreglement zich opdrong. ('t Was hier de voorbije weken een beetje à la folie, ik denk dat je met hun gezamenlijke schermtijd een gemiddelde winternacht kon verlichten.)

Sinds woensdag zit er daar dus een systeemtje in.

Iedereen blij!
(Behalve de kinders.)


zondag 5 februari 2017

My instax mini 8: beginnersgesukkel!

U heeft er een poos op moeten wachten, want het is ondertussen al een kleine maand geleden dat ik u een nieuwe reeks beloofde... Fijne momentjes, vastgelegd met mijn Fuji Instax Mini 8.

't Is niet dat ik nog geen fotootjes nam, maar ik heb toch een beetje moeten wennen aan de (licht)instellingen en de handhave van mijn roze kodaksje.
De tegenvallende resultaten vielen in 2 categorieën te sorteren:

1: Te donkere foto's (lees: je zag dat er in de verte iemand iets tofs aan 't doen was, maar wie die toffe gasten waren, was een raadsel, en ze konden net zo goed poedelnaakt of met hun rug naar je zitten of hun middelvinger opsteken, geen mens ging er wat van zeggen.)

2 Onduidelijke foto's (lees: je zag witte tegels met donkere voegen, maar 't konden net zo goed plafondplaten of wandfaiencen zijn, laat staan dat je de familie Demette in de verte zag poseren voor de anniversaire van marraine Marie-Noëlle. Jammer. En zonde. )

't Is niet dat er in januari niet genieuwjaard, gefeest en getoost werd! Neenee, ik wijt de miserie vooral aan de winter. Donkere dagen, schemerige zaaltjes en slechte binnenverlichting. En dan kan de beginnende hobbyfotografe (yours truly) het wel vergeten.
U zegt? Een tweede poging?
A, neen, hé, dat wil ik niet, want de allereerste (en voorlopig énige) spelregel die ik mezelf oplegde was dat ik van elk gezellig evenementje maar 1 (één) foto zou nemen. Ook als die niet 200 % was.

Opvallend waren ook de verschillende reacties die ik op het toestel kreeg.
Mijn paatje, bijvoorbeeld, kan er nog altijd niet bij waarom iemand in de tijd waarin we leven, met alle technologie en vooruitgang op vlak van multimedia en fotografie, überhaupt nog maar zo'n toestel zou kopen! Hij verklaarde mij nog net niet gek en zijn reactie bij mijn eerste test was ook uiterst twijfelachtig, maar dan vooral zelfs nog omdat hij als één van de enigen herkenbaar in beeld kwam :-)
Het toestel bleek wél een enorm  succes bij twintigers en dertigers, vooral meisjes en dames. De kleur zal er voor een groot stuk tussen zitten, maar de meest gehoorde opmerkingen zijn toch wel: 'waauw, nu gaat het echt wel om een momentopname', 'waauw, en er zit daar geen enkele filter op' en 'waauw, 't is echt iets voor jou'. (Kenners, die dames!)

Ik ben dus nog altijd in de oefenfase...

Maar er is beterschap op komst... beloofd!


dinsdag 31 januari 2017

Pyjamatijd!

Om Het Nest in tijden van wekenlang binnenspelen een beetje te plezieren, en omdat het oog ook wat wil, kocht ik nog eens een pyjamaatje voor elk. Niets zo gezellig als thuiskomen en meteen in je comfy wear te duiken, toch?

Nuno was in de wolken toen-ie merkte dat hij dezelfde kreeg als zijn broertje...

"Mama! Zo sjiek! 
Wij zijn nu een synagogische tweeling!"





zondag 22 januari 2017

Hippe webshops... met soldenprijsjes!

De solden zijn 3 weken ver... en nu wordt het dus echt de moeite om eens op jacht te gaan...

Omdat Drakenjager en ik freaksjes zijn (én ook nog een Bongobonovernachting liggen hadden), werd er hier al zwaar geshopt op dag 2 en 3.Van de solden, welteverstaan. Vrouwelijke lezers met enige shopervaring weten dat shoppen met een vent... nu ja... anders is dan shopping all by yourself.
Ik wéét het! Maar hij stond op het randje van in zijn puren naar het personeelsfeest te moeten gaan en hoewel zijn lijf echt to die for is, had ik toch mijn reserves. Naakt is toch wel echt bloot, zoiets.

Dus hell yeah, we waren echt in vorm toen we hem in 't nieuw staken, en hij was zelfs zo goedgezind dat hij het ook helemaal ok vond toen ik mij ook eens een beetje liet gaan voor mezelf... Soldenshoppen met je beer blijft toch echt een beetje geven en nemen, me dunkt.

Maar dat er een tweede ronde zou komen, stond vast. De mooiste solden vind je volgens mij in week 1, de grootste solden (die nog appetijtelijk zijn) toch echt wel in week 4, liefst online!
Het weer zit helemaal mee voor mijn theorietje: het vriest zo hard dat doorwinterde soldengangers als yours truly het een beetje ontzien om in de auto te springen voor nieuwe kleren.
Hoera voor tinternet!

Ik verklap met plezier enkele van mijn favorietjes. Voor mannen, voor vrouwen en voor kinders!

Omdat mooi huisgerief vaak een aardig centje kost, loont het beslist de moeite om de solden af te wachten en dan je slag te slaan bij de online woonwarenhuizen. Fonq, bijvoorbeeld, heeft een prach-tig aanbod meubeltjes (Zuiver! Bloomingville! Fatboypoefjes!) Ikzweerhetu...

Mensen met kindertjes die nog ergens in kleuter- of basisschool wareren én die houden van kleur in het kwadraat, raad ik zeker ook de site van lily balou aan... Het merkje begon met enkele sobere stukken in snoezig velours, maar knalt ondertussen steeds verder, in vrolijke prints die meteen in het oog springen. Stiekem hoop ik nog altijd dat er een vrouwencollectie komt... Eens fan, altijd fan!

Drakenjager was toe aan een nieuw paar schoenen die mooi stonden onder een pak, maar die ook onder een jeans niet zouden afsteken... We vonden ze bij Clarks in Antwerpen, maar ze hebben een zalige webshop. Ook voor VROUWENen kinders!
De winkeldame fluisterde ons toe ons kasticket goed te bewaren, want bij Clarks krijg je een jaar garantie op je nieuwe schoenen. Echt, hé! Zot!

3 winkels waarvoor ik zonder aarzelen op en af naar Antwerpen zou rijden (Linkeroever en al!) hebben ook een heel gezellige webshop: Sienna verkoopt online onder de naam Sienna goodies  (jurkjes! sjakossen! schoenen! jasjes!), maar als je tijd hebt, moet je zeker ook binnenspringen in hun bakstenen varianten: Sienna&Loïs en Sienna&Faye.

Tot slot een totaalconceptje, voor wie van 'sober dat in het oog springt' houdt: Sissy-boy stal begin januari mijn hart, en toen ik ontdekte dat ze ook een zalige webshop hebben, sprong mijn hart er bijna uit! En geloof het of niet, er is zelfs een mannen-, kinder- en homelandcollectie...

3...2...1...



dinsdag 17 januari 2017

Typen - typte - getypt

De laatste tijd is Het Nest helemaal into typen...
Zowel Nuno als Quinn volgen lesjes om dit onder de knie en in de vingers te krijgen...
Puf. Zucht. Blaas. Kuch. Nog een puf. En heel veel extra geblaas.
Dat de eerste lezer die dit een eitje vindt zich nu maar meldt. Wat hebben Drakenjager en ik al gevloekt, vooral dan uit compassie! (Voor de gevoelige en (over)bezorgde lezer: wij vloeken altijd als de kinders er niet bij zijn. Meestal zitten ze in bed, of soms nog in bad en soms ligt er eentje in de zetel, maar dan vloeken wij pedagogisch en in stilte.)

Nuno maakte er als vroege vogel een gewoonte van om de dag met getokkel te beginnen... Mocht ik zin hebben, dan zag ik hem om kwart voor zes al aan de pc zitten. (Maak u geen zorgen: voor vijf na 6 kom ik mijn bed niet uit...) Met een fleeceje op zijn billen en gewikkeld in een kamerjasje trotseert-ie de morgenstond...
De methode die hij volgt, verlangt dat hij zes maanden lang élke dag typt. U leest het goed en ik herhaal: elke dag typt mijn beer zijn ochtendhumeur weg. Zelfs in de vakantie. Zéker in de vakantie. En in het weekend. Weekdag en zondag.
Zoveel karakter, zoveel doorzettingsvermogen, ik bewonder mijn boytje mateloos... en beloon hem met wat extra laptoptijd... om zijn youtubers te kunnen volgen. Picking my battles...

Diva Quinn volgde in de kerstvakantie het Typtienprogramma , een ietwat aangepast programma waar de nadruk op de correctheid ligt, en helemaal niet op tempo. Ik sta versteld van de vernieuwende aanpak en vooral van de snelvaart waarmee zij haar letters getypt krijgt... Na les 6 kent ze ondertussen ook alle letters... én kan ze heuse zinnen typen! U begrijpt dat ik apetrots op haar ben. Ook hier: zoveel karakter, zoveel doorzettingsvermogen... Wat een meid.

De kleine, vrolijke en kleurrijke aanpassingen in ons dagelijks leven moet ik erbij nemen.
Zo typ ik sinds vorige week op dit geblindeerd klavier...


Zou u het nog kunnen?


(Ja, 't zijn solden bij happysocks... just saying!)

zondag 15 januari 2017

Kleine ventjes ...

... worden groot... en ik betrap mezelf erop dat ik daar de ene dag veel beter weg mee kan dan de andere.

Als ik Jack hoor spreken, slik ik vaak eens. Hij checkt alles, vraagt zich regelmatig hardop af welke youtuber de coolste filmpjes post (Enzo Knol blijkt een fenomeen te zijn...), hoe vaak hij nog zal kunnen duggen voor hij in het volgende level van Minecraft terechtkomt (en wanneer het kasteel af zal zijn... kunt u nog volgen?), of Darth Maul eigenlijk kan zwemmen (want dan mag hij mee in bad) en vooral: of die aparte zwaarden ook samen een nieuw wapen kunnen vormen...

U bent afgehaakt?
I feel your pain, en het zou een volledig weekend research in moderne kleutercult vragen om helemaal mee te zijn in zijn slang, maar bon, ik probeer bij te benen. En ik stel vast: hij wordt groot.

Ik stel de laatste tijd vast dat ik de momenten waarop hij zich in van die goeie, ouderwetse kleuterspelletjes-zonder-scherm verliest, koester (en stiekem probeer te fotograferen).
Hoera voor poppenhoeken, kinderkeukentjes en kaplablokken.
Mijn kind, cool kind.
En mijn kind, snoezig kind. (U mag mij bevooroordeeld noemen :-) )

Check it! 





donderdag 12 januari 2017

Ik was een fladderkind, dat van vriendengroepje naar vriendengroepje fladderde, maar nooit echt een 'beste vriendinnetje' had. Ik zal een beetje anders geweest zijn, of net te laat aan zijn komen fladderen, of misschien vonden die meiden mij net niet leuk genoeg om een bestie te worden. U weet vast hoe meiden op de basisschool zijn.
Zo ergens rond de paasvakantie van het zesde leerjaar, met de eindmeet in zicht, vond ik precies toch wel aansluiting bij een zachtmoedig meisje dat net als ik ook wat fladderde, ook heel muzikaal was en met wie ik graag onder het afdak netbal speelde. Ik mocht zelfs eens bij haar thuis gaan op zaterdag en ik herinner me ook nog enkele speelafspraakjes in het zwembad.
In het eerste middelbaar scheidden onze wegen: zij ging iets in de zorg doen, daar was ze echt de geknipte meid voor, en ik koos voor een andere school.
Een poosje geleden spotte ik haar in de supermarkt... ze was geen haar veranderd! We raakten aan de praat en ze was nog steeds dat zachte, verlegen en vrolijke meisje uit mijn herinnering.

Vanmorgen las ik verschrikkelijk nieuws in de krant...

Ons kaarsje brandt.
Voor haar.



maandag 9 januari 2017

De 'Pink lady': mijn Instax mini 8!

Net voor kerst vierde ik mijn verjaardag... waardoor er onder de kerstboom niet één, maar twee heel erg fijne geschenkjes lagen!

Omdat Drakenjager weet dat ik niet zo graag ouder word, maakt hij er elk jaar zijn werk van. Als het op originele geschenkjes aankomt, is hij absoluut een kanjer! Zo verzachtte hij het leed dit jaar met een knaller van formaat...

Hij-Die-Mij-Zo-Goed-Kent schonk mij... deze beauty!



Ik heb al gemerkt dat mensen erg...eh... gevarieerd/slash/uiteenlopend op dit toestel reageren: you love it... or you hate it. Het grote voordeel is dat het unieke momenten registreert én dat je meteen het resultaat van je shoot in handen hebt: de foto's glijden meteen uit het toestel en naarmate de tijd verstrijkt, zie je de kleuren op het kaartje verschijnen. Ook de grootte - bankkaartformaat- is erg fijn.

Niet iedereen kan om met het idee dat de fotografie de dag van vandaag al heel wat vérder gevorderd is (keuze! pose! mooi maken! bijkleuren! filter!)dan wat hier mogelijk is. Je kunt niet bijsturen en na dé klik is het resultaat ofwel oogverblindend, ofwel flou ofwel mislukt. Maar hé... je bent niet verplicht om dit toestelletje te kopen, niet? En oefening zou toch kunst moeten kunnen baren...(...opperde ze ietwat overmoedig...)

De komende maanden plan ik dus een nieuwe verhalenreeks op dit blogje: foto's die ik met mijn Instax mini 8 nam... én het verhaal erachter!

Benieuwd? 
Neem hier dan af en toe eens een kij/iekje!

vrijdag 6 januari 2017

Shopping @ Antwerpen


Ik weet niet wat u ervan denkt, maar Drakenjager sprak de termen "overdreven", "te veel", en "overbodig" in dezelfde zin uit.

Ik denk diep in mijn binnenste dat hij boft: hij mag toch maar mooi de hele dag kijken op het eindresultaat!

maandag 2 januari 2017

7 foto's, 1 week - op 't gemak

Het gebeurt niet zo vaak, dat een week begint in het ene jaar en op 't nippertje eindigt in 't nieuwe jaar. Een bijzondere week, dus, met bijzondere foto's.

Op kousenvoetjes, zonder al te veel zware plannen doken wij de eerste week van de vakantie in.
In relatieve stilte ook, met een mond vol aften. Te veel suiker. Te veel zout. #godstraftmeteen

We reden de voorbije week opvallend vaak op en af naar Poperinge: na Nuno leert ook Quinn typen, en de trouwe lezer weet dat ik een geweldige boon voor Poperinge en z'n vrolijke winkels heb... Mij hoor je dus niet klagen...#kerstshopping

Omdat een mens niet genoeg kerstfeestjes kan hebben, mocht een feestje in Brugge niet ontbreken! Het Nest speelde verstoppertje in het bos met hun nonkeltjes en nepoma en -opa en ik weet ondertussen bijna zeker dat Mega Mindy een gele bikini draagt... #checkit

In de vroege morgen van 31 december ontdekte Nuno dat hij zijn nieuwjaarsbrieven op school was vergeten. Ik geloof dat ik eerste keihard gevloekt heb (wel 8 keer) en daarna een dokterden we een plan B uit, dat zo goed en kwaad als maar kon op plan A leek. Iets met veel glitters, wat zeg ik... héél veel glitters, met een potje dat niet om mocht vallen, maar kom. #eenongelukzitineenkleinpotje

De week eindigde op een hoogtepunt: met een nieuwjaarsvuurtje, marshmallows, gin, tonic en héél veel Claeysjes. #wewantmore











dinsdag 27 december 2016

De eindejaarsvragen!

Ik heb het een paar jaar kunnen afwimpelen, maar dit jaar voelde ik mij toch moreel verplicht om op Humo's eindejaarsvragen te antwoorden. Je kan de boot niet blijven afhouden, en die mensen moeten ook hun boterham verdienen.
Ik beantwoord de vragen hieronder, wegens ietsje te laat voor de papieren Humoversie.

1 Wat vindt u de belangrijkste evolutie of trend van het voorbije jaar?

Ik probeer me niet (meer) hardop te ergeren aan mensen en hun meningen, maar het doet me wat als de zin voor nuance weg is. We lijken te verglijden in zwart-witdenken, terwijl nogal wat versies grijs hun plaats in het verhaal mogen krijgen. Ik merk dat eigenlijk overal, zelfs bij mensen die me nauw aan het hart liggen. Ik merk ook dat ik steeds minder het conflict van de discussie probeer op te zoeken en ben er nog helemaal niet uit of dat nu juist een moedige dan wel een heel laffe zaak is.

Het woord kamp (in al zijn betekenissen, van een ijskoude mensenjungle hier enkele tientallen kilometers verderop tot een groep waar je het zonder het goed en wel te beseffen toe blijkt te horen) hoop ik in 2017 alleen nog te gebruiken voor de houten constructie aan het eind van den hof, daar waar Het Nest in de zomer op een dekentje onder enkele takken gaat picknicken.

2 Wat vindt u het beste en/of het slechtste TV- of radioprogramma van het voorbije jaar?

Ik hoor meer televisie dan ik er zie, maar als er nu één programma is dat ik echt helemaal opgenomen en bekéken heb, dan is het Radio Gaga op canvas. En élke keer hield ik het niet droog. En élke keer heb ik hardop tegen Drakenjager gezegd dat dit zowat het allerbeste programma van de laatste twintig jaar moet zijn. (En daarvoor had ik geen tv.) Zoveel gedoseerde emotie in de vraagstelling en zoveel meer losgelaten emotie in de antwoorden. Ik hoop zo hard dat er een derde reeks komt!

De uitzending van Karrewiet met duiding op kindermaat van 22 maart 2016 heeft ons allemaal veel deugd gedaan, en is dus zeker ook het vermelden waard. Geen poeha, geen bangmakerij. Net genoeg om de dingen in een kinderhoofdje duidelijk te maken. En net niet te veel om te laten van slapen.

En ik mag dan misschien ietwat vreemde voorkeuren hebben, maar ook de reeks die Jodie Marsh maakte over een aantal min of meer maatschappelijk relevante thema's (vrouwengevangenissen, de extreme gevolgen van jarenlang pesten, vrouwen die jagen als hobby, tattooverslaving en extreme gevolgen van bodybuilding, bijvoorbeeld) heb ik gesmaakt. TLC, snoepzender naar mijn hart ;-)

Qua slechte TV-programma's heb ik geen klagen. Onze TV heeft een uitknop. En Drakenjager een fijne snoet om naar te kijken.

3 Wat vindt u het beste boek / film / toneelstuk van 2016?

Qua boek was ik zo erg onder de indruk van Lena Dunhams 'Not that kind of girl' dat ik er een reeksje blogposts aan gewijd heb. Je kunt ze hier nog eens nalezen!

Ik kijk geen films en als ik er eens eentje bekijk, slaap ik al voor de reclame eindigt, dus ik ga hier geen loze verklaringen doen. Of toch, ik heb er eentje gezien in de bioscoop: Helden van de zee. En daar waren mijn kleine helden wel blij mee!

Het beste theater speelde zich hier vlakbij af: we mochten enkele keren genieten van onze Quinn die in optredens bij haar lesjes woord en op musicalkamp show gaf alsof ze maar 1 dag meer te leven had. Met het risico bevooroordeeld genoemd te worden: met stip op 1 in de categorie Showbizz en Drama: my girl!

4 Wie wenst u wat toe voor 2017 (ten goede en ten kwade)?

Los Demettos en mezelf wens ik een kritische, optimistische blik op wat komen gaat, moed om voor zichzelf te spreken en in te gaan tegen de massa en heel veel goesting in de avonturen op hun pad.

Mijn moeke en vake, mijn broers en schoonzussen wens ik véél relaxte gezellige familiemomentjes rond de vuurschaal. Dat we veel serieus mogen zeveren en veel onnozel mogen discussiëren . En omgekeerd. En veel marshmallows-op-een-stokje.

Emmyemmy wens ik evenveel positivisme als in 2016 (en zelfs nog méér!), veel plezier in het plannen van onze sortietjes, eindelijk een zwembad in de tuin en ik hoop uit het diepst van mijn hart dat ons contentement als we samen zijn zich mag vermenigvuldigen in 2017.

Alle mensen die mij in 2016 van dichtbij of veraf een schop onder de kont gaven, de courage om mij niet te laten vangen aan negativisme en de goesting om te blijven gaan aanwakkerden wens ik een vurig en enthousiast 2017, met neuzen in dezelfde richting. Wij hebben elkaar zo nodig!

En u, lieve, anonieme lezer, wens ik evenveel plezier aan het lezen van dit blogje als ik heb aan het schrijven ervan.

Ik wens tot slot niemand iets ten kwade toe.
'k Geloof gewoon keihard in karma.
En in Boontje!