zondag 23 april 2017

7 foto's, 1 week - smullen

De start van het nieuwe trimester verliep bijzonder vlotjes. Voorlopig geen spanders, maar we houden hout vast voor wat komt... het beloven 2 extreem drukke maanden te worden!
Zonder doorlichting, for your interest, want ook die hing nog even als Damocles' zwaard boven mijn hoofd. Niet, dus, en ik haalde opgelucht adem.

Een werkweek van (maar) 4 dagen, die smeekt om een extreem druk weekend. Zo geschiedde, maar 't is ondertussen zondagavond en we ademen hier tot nader order nog allemaal bijzonder regelmatig.

De week begon met een fris paasweekend. Ik vertelde hier al dat we ons de eitjes lieten smaken, en het feest ging de hele week gewoon verder. (Er bleek tussen die chocolade ook marsepein en marshmallow gedropt te zijn. Wie zoekt die vindt! ) Zolang de lever niet klaagt, doen we dapper door.

Dinsdag had Nuno proefwerk typen... we weten nog geen resultaat, maar naar zijn gevoel liep alles goed, wat dus eigenlijk wil zeggen dat tweederde van ons kroost het vervelende klusje achter de rug heeft. Hoera, hoera, hoera!
In alle stress rond dat proefje dacht ik even mijn verdriet om omaatjes verjaardag dinsdag te kunnen parkeren, maar een berichtje met een filmpje vol fijne herinneringen zette me met de voetjes op de grond ... De droevenis slijt, het gemis blijft mijn keel soms dichtsnoeren. Toch merk ik dat ik bij alle voorbereidingen op Quinns communie eind mei toch telkens weer aan omaatje denk. Als ik de plannen voor de Grote Dag nu bekijk, weet ik zeker dat ze erbij zal zijn.

Vrijdag trakteerde kakkernest Jack voor zijn verjaardag. Het werd een gezond aperitiefje, een voorsmaakje van zijn feestdag zaterdag. Oma Mieke had donuts laten leveren als ontbijt en de sfeer zat er dus van 's morgens vroeg al goed in! Het werd uiteindelijk een voetbaldagje, met een bbq en match tegen de papa's en als kers op de... eh... taart... een taart voor Jack en zijn vriend Jordy! Toen de hele kantine voor hem 'Happy Birthday' inzette, werd hij toch een beetje stil...

Vandaag gingen Quinn en ik op verrassingsmissie. Voorbereidingen voor de communie, u begrijpt dat ik hierover bijzonder karig met info moet zijn. Later meer, dat zeker, maar de foto's van het lekkere eten wil ik u niet besparen.

Nu ik de week zo overdenk, wordt de rode draad zichtbaar:
de liefde van Los Demettos gaat door de maag!















maandag 17 april 2017

Shhhhhht... extra eieren!

Het moet in een vlaag van zinsverbijstering gebeurd zijn... dat ik zaterdag rond 18 uur nog naar onze bakker fietste om 10 verse paaseieren. Verse, als van een chocolatier. Van die eitjes die zalig ruttelen als je ermee schudt. En die je met een beetje gemak in 2 stukjes kunt trekken, want de vakman maakt natuurlijk altijd halve paaseitjes die hij dan met vloeibare chocola aan mekaar lijmt. Njooooom. Zulke eitjes had ik nog eventjes extra bijgehaald. Want we zouden eitjes te weinig hebben en dat zou jammer zijn.

Lieve lezer, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat die extra eitjes niet voor iedereen waren. Het waren mijn eigen snoepeitjes. En ik zou er pas aan beginnen als alle andere chocolade op was...
Ik zou ze verstoppen op een plekje dat alleen ik ken en ik zou er af en toe eens aan ruiken. En nog affer en toe eens van proeven. En in mijn hoofd zouden ze meegaan tot half juli. Goed bewaard en nog altijd even lekker.

Helaas (ik weet het, dit is een luxeprobleem) vergat de paasklok ons helemaal niet en ook bij oma's, opa's, mammies, pappies, meters en peters schudde hij royaal zijn vleugels leeg.
Het zal dus nog wéken duren voor ik nog maar aan mijn extra voorraad geheime eieren zal kunnen beginnen...

Geduld is een schone deugd.
Mijn voorraadje is lekker verstopt.
Ik mag alleen niet vergeten waar precies.



De extra eitjes staan om evidente redenen niet op de foto, nvdr. 

dinsdag 11 april 2017

Paters!

Bent u al eens paters gaan drinken bij de paters in West - Vleteren?
Dit was hier zaterdag het strakke plan. 

In februari al nodigden we de Franstalige Demettosneven en -nichten uit voor een degustatie van la meilleure bière du monde entier. Serieus, hoe veelbelovend klonk dat eigenlijk?!

Het namiddagverloop stond vast: na un petit café in onze jardin, planden we une marche in de velden rond de abdij, om daarna une douze te proeven op het terras van de paters en daarna weer naar Vlamertinge-jardin af te zakken voor des petits-pains en toespize

Zo gezegd, zo gedaan en het liep allemaal son petit train-train, de koffie was lekker en de éclairs en soezen ook. Ook de rit verliep voortreffelijk en en colonne... We waren dus allemaal keihard en pleine forme, maar toen liep het toch een beetje anders dan gepland. 

Café de la paix was fermé! Middenin de paasvakantie!
Nondedju! En merde!
Gotverdom!
(Ik heb nog wel meer Franse verwijten gehoord, die ik omwille van meelezende kinders bespaar, en geloof me, als je anderhalf uur rijdt naar Vlamertinge-jardin én dan nog eens een kwartier naar la meilleure bière du monde, dan vloek je luid! Zo ook de bus Aziaten, fietsende Heuvellanders, aanwandelende Luxemburgers en malcontente Ieperlingen die hetzelfde plan als wij hadden, maar ook voor la porte fermée stonden. Alle mensen blijken gelijke manieren te hebben als ze dorst hebben!)

Drakenjager had gelukkig een strak plan B bedacht, dat zich via een tussenstop in de bierafdeling van Spar Vlamertinge (bij Piet en Claire!) verder ontspon in Vlamertinge- jardin. Het waren geen paters, maar er zaten minimum evenveel graden in en 't resultaat was uiteindelijk dat iedereen zong. 

Tout est bien qui finit bien!


 




woensdag 5 april 2017

Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het. Ik ...

De voorbije jaren had ik het op geen enkel moment in mijn hoofd gehaald om helemaal alleen met mijn 3 koters een dag uitstapje te regelen. Stress, te druk, zoveel zorgen, een hand te weinig, een buggy te veel, zoveel gemopper en nog zoveel meer...

Ik stel vast dat zulke dingen organisch groeien, want voor ik het goed en wel besefte picknickte ik maandagmiddag aan zee.

Er werd bijzonder weinig gemopperd (die zes keer dat iemand vroeg of we er al bijna waren vergeet ik even voor 't gemak), bijzonder veel gelachen, lustig gelikt en duchtig gegraven.
Ik heb maar 1 keer moeten zeggen dat ze moesten wachten voor een ijsje (de sandwich was nog niet helemaal binnen!) en maar 2 keer dat ik nog niet wist of we gingen go-carren... (Daarna gaf ik gewoon toe.)

Dit geslaagde uitstapje brengt mij tot volgende vrolijke berichten aan mezelf:
- Als je lang genoeg denkt dat het niet zal lukken en het daarna toch eens probeert, lukt het toch!
- Een sortietje zonder buggy rolt veel vlotter! Na 11 jaar getjool mocht dat wel.
- Chill, Mamasoet, chill! Als je eens diep ademhaalt en daarna blijft ademen, komt alles goed!
- Zeg de volgende keer al in de auto dat we niet gaan zwemmen. Het bespaart je een kort berispmomentje!

Ik heb doorgaans een hekel aan het woord, maar gebruik het hier met plezier: lang geleden dat ik nog zo'n ontspannende qualitytime met mijn Nest had.












maandag 3 april 2017

Walkman

Ik kan me nog heel goed de lange autoritten naar het zuiden voor de geest halen. Mijn ouders hadden al snel door dat mijn broers en ik best over 2 auto's verdeeld werden... om de kalmte en de rust zo goed mogelijk te bewaren ;-)

Op de tijd te doden kocht mijn hippe oma snoepjes met bonnetjes die ze spaarde. Zo herinner ik me een nieuw soort 'autosnoepjes' die in vierkante plastic doosjes verkocht werden. De reclame op tv zal haar overhaald hebben, want achteraf bekeken waren het gewone winegums, maar met een bon van twintig frank smaakten ze precies zes keer lekkerder!

Ook kauwgom passeerde de revue, zij het wel maar 1 jaar, want we hadden er niet beter op gevonden dan Takketa's gloednieuwe auto -een rode Renault Express- te versieren met beknabbelde kauwgomslingers. Ik denk niet dat ik haar ooit nog zo boos heb geweten...

Begin jaren 90 kreeg ik een walkman! Vanaf dat moment was het meebrullen geblazen, voor de tijd dat de batterijen (en de reservebatterijen) meegingen... Meestal maakten we dan net een eerste tussenstop, ergens rond Parijs... Ik kan La Solitudine (Laura Pausini), Elle danse seule (Axelle Red), Brommer (Clouseau) en Listen to your heart (Roxette) nog altijd meezingen, met dank aan de autoroute du Soleil...

Al die herinneringen kwamen weer boven toen ik dit lijstje op Quinns bureautje zag liggen.
Liedjes die de papa op haar mp4 mag zetten... Als ik haar in haar kamer hoor meebrullen in het Engels, moet ik glimlachen.

Ik kan niet wachten tot ze eens iets Italiaans kiest ;-)





zaterdag 1 april 2017

Paasvisite!

Bij het ingaan van elke vakantie mag de klashamster uit de vierde klas mee op logement. Het was Quinn nooit gelukt hem mee te krijgen, en ook Nuno legde al elke keer een ondertekend briefje op tafel (" Wij, ouders van boytje, geven met alle plezier toestemming om de hamster tijdens de komende vakantie als gast te mogen verwelkomen..."). Het geluk had-ie echter nog nooit aan zijn kant. De ene keer werd het nummertje door de voorlaatste kandidaat geraden (en hij was de laatste...), een andere keer vond hij ons ondertekend briefje niet en met de krokusvakantie kon het meisje dat als eerste het nummer mocht raden lezen wat er op het bord stond.
Zegt hij.

U had zijn glimlach -van oor tot oor! en terug!- moeten zien, toen hij dus gisterenavond parmantig de woonkamer binnenstapte, de armen gevuld met het kooitje van de hamster, de hamster, zijn eten, zijn drinken en zijn zaagsel.
Het geluk spatte eraf, ik heb het zelfs achteraf wat mogen opdweilen...

Het diertje heeft bijzonder weinig zorg nodig: het slaapt de hele dag en tegen dat het wakker wordt is alleen Drakenjager nog beneden actief. Voor de zekerheid plakte ik het deksel van het kooitje nog een beetje meer vast, want de grijpgrage handjes van Junior Jack vallen soms niet te controleren...

Gisteren bracht Chippie dus zijn eerste nacht door op Vlamertingse bodem, pardoes op mijn dressoir.
Vanmorgen heb ik hem subtiel verhuisd naar een minder opvallend plekje. Hamsters houden niet zo van fel licht, en dwerghamsters al zeker niet.

En ik weet eigenlijk ook niet goed in hoeverre ik mijn flamingo kan vertrouwen...




donderdag 23 maart 2017

Drakenjager

Toen hij vandaag binnenkwam
vers van onder 't mes
van de kapper
dacht ik bij mezelf:
hij wordt nog elke dag knapper!


maandag 13 maart 2017

Contrast

Ik mag dan wel een mens van ups en downs zijn, de tijd leerde mij die dingen te managen. Zo is er al eens wat meer nodig dan een snedige opmerking om mij uit mijn lood te slaan. En voel ik niet altijd meer de behoefte om te reageren op issues die eigenlijk geen issue zijn. Mindfulness leerde me mijn energie te kanaliseren. Leven. Laten leven. En dat lukt al eens. Soms.

Toch was het contrast tussen gisteren en vandaag weer lastig.
Noem het maandagblues, noem het een zwaar feestweekend in combinatie met een geknelde zenuw.
't Was lastig.

Gelukkig heb ik een trui voor zulke dagen.
Merci, Eva Mouton.



dinsdag 7 maart 2017

7 foto's, 1 week - krokusbreak

Het had niet veel gescheeld, of ik had de hele krokusvakantie geslapen.
En was de vakantie een dag later gestart, dan was ik zéker ziek geworden.
MAAR HE! NIETS DAARVAN!
Tegen maandagavond werd ik wakker en was ik weer fit om een hele week keihard content te zijn.
Het programma was goed gevuld, met een fijne afwisseling voor jong, oud, leraar en kind.
Daar gaan we!

Op dinsdag veranderde de living hier in een home office en werd er keihard gewerkt. Hoera voor creatieve en positieve collega's, veel koekjes en sloten thee en koffie. Wij leraars, wij zijn op ons best als we werken in de vakantie. (Een doordenkertje voor de meerwaardezoeker op deze blog.)

Omdat een vakantie geen vakantie is zonder een trip naar het buitenland, shopte ik met Het Nest en Emmyemmy op woensdag in Bailleul. Over de grens, maar veel exotischer dan dat werd het niet. Tenzij je de homemade pizza's meerekent, natuurlijk. En de sushi 's avonds!

Donderdag was by far de meest mysterieuze dag van de week: we shopten stofjes voor het communietenuetje van Quinn... Gezien het een geheime missie betreft, kan ik helaas nog geen preview geven.
Later bent u de eerste die de outfit door Het Model Herself geshowd krijgt, beloofd!  #speek

Over de festiviteiten van vrijdag kon u hier al een verslagje lezen, we genieten nog altijd na en dromen zelf ook al van ons pensioen.

Na 5 goedgevulde dagen was mijn energiepeil alweer naar een aanvaardbaar level gestegen, maar sinds zaterdag heb ik het gevoel dat the sky weer the limit is. Zoveel energie, ik geef 's nachts licht!(Stiekem denk ik dat iedereen die ik de komende weken de hand schud, energetisch geladen wordt. Lees vooral verder.)

Hoe ik dan plots de wereld weer kon verslaan?
Ik overwon één van mijn grootste angsten en reed zomaar ineens -bam!- met heel mijn auto vol Demetto's en zonder één keer te panikeren...door al die tunnels... naar het centrum van Brussel!

Ik.Deed.Dat.Helemaal.Alleen.En.Zonder.Accidenten.

Maar voldoening! Man! Vrouw!U kunt het niet geloven!
En klamme handen, maar die waren snel gedroogd.

Wat volgde was een zalige dag die startte in een kapsalon in Matonge en via het koninklijk paleis, het dak van het Muziekinstrumentenmuseum, een McDo en Manneken Pis eindigde op de top van het Atomium.


Lieve schatten, als u een dip voelt, een accuut gebrek aan energie vaststelt of het eventjes weer helemaal warm wil krijgen: ik schud nog de hele maand handjes.
Gratis.






video
 

  




zondag 5 maart 2017

60 + 60 = 120 !


In twee weken tijd werden deze knappers (Takketa en Bertje, suikertante en - nonkel, nepoma en -opa, nieuwe peter en vooral 2 troetelberen)  elk apart 60 én doken ze het leven der gepensioneerden in...
Omdat Bertjes afzwaaidag pardoes in de krokusvakantie viel, waren wij erbij toen hij de deur achter zich dicht trok en het vrolijkste deel van zijn leven infietste.

Als zijn contentement en dolle fratsen een voorbode zijn van wat komen zal... zal 't bien zijn!









zondag 19 februari 2017

Mamasoet hartje veggie

Het is een héél eind geleden dat ik nog eens wat postte over mijn veggie style of life.
Wie het hier een beetje volgt, weet dat ik niet de grootste predikant ben: wat jij of zij of hij eet is meestal 't laatste van mijn zorgen. (Ik heb het wel gehad met mensen die mij van haar noch pluimen kennen, maar als 't woord 'vegetarisch' valt plots een onweerstaanbare drang voelen mij te ambeteren met afgezaagde vragen genre 'Wateetjijdanzoal?', 'Eneetjekip?', 'Enwaaromeetjeafentoevis?', 'Enisdatdanaltijd?'. Nog minder gemanierde onbekenden denken dat ik aan hen verantwoording moet afleggen. Waarom. Waardoor. Enkelingen spreken meteen ook een waardeoordeel uit. Of ik wel een échte vegetariër ben. Of mijn gedachten wel consequent zijn.  Gastn, ik ken jullie van haar noch pluimen, laat mij eens grust.

En.Altijd.Tijdens.Mijn.Eten.
Wie mij een beetje kent , weet dat mijn eetmomentjes telkens hoogtepuntjes in mijn bestaan zijn...

En.Altijd.Die.Vragen.
Of ze eens mogen proeven. #soetdoesnotsharefood
Of het lekker is. #anderzouikhetnietopeten
Of ik geen tekorten heb. #zalikeenbloedtestafleggen?
Of ik geen honger heb. #hebjemijaleensgoedbekeken?
Of ik dan niet veel te veel chips eet. #zwijgeroverofiktrekeenzakopen
Of mijn kinders vlees eten. #zemogenkiezen
Of Drakenjager vlees eet. #eenhalvekoeperdag
Laat.Mij.Grust.)  Dit waren de langste haakjes ever, nvdr.

Maar bon! Er is dus veggienieuws! 2 nieuwtjes, zelfs!

Ten eerste komen de Dagen zonder Vlees er weer aan... Een mooie uitdaging voor al wie een inspanning wil doen om (af en toe of permanent) wat minder vlees en/of vis te eten. Te beginnen met 40 dagen,  misschien voor de rest van je leven!
 Ik mocht dit jaar een kleine bijdrage leveren aan het educatief pakket dat via de organisatie in Vlaamse scholen verspreid wordt, dus als je in 't onderwijs staat en duurzaamheid je nauw aan 't hart ligt... 't Is gesneden brood!
Zin om mee te doen? Registreer je dan, en sluit misschien ook aan bij een lokale groep, want samen smullen is natuurlijk zestien keer leuker dan alleen!

Ten tweede ... tromgeroffel... startten we vorige week officieel met een lokale afdeling van EVAvzw, de vereniging die plantaardige voeding wil promoten en mensen bewust wil maken van de voordelen van vegetarisch eten! Onze afdeling heet 'Eva Westhoek' en er is een prille Facebookpagina waarop je ons kan volgen... De startvergadering bleek een bruisbal van lekkere en creatieve ideetjes om de bewoners van de verre Westhoek die vegetarisme een warm hart toedragen te prikkelen.
Benieuwd? Like en volg ons! Je zal het je niet beklagen!
(En als je daarnet al besliste om deel te nemen aan Dagen zonder Vlees, dan kan je zelfs bij Eva Westhoek aansluiten, wij zijn nu al by far de machtigste bende. Je zal het je niet beklagen.)

Heb ik al gezegd dat het mooie tijden zijn?
't Zijn mooie tijden.
En lekkere.


zaterdag 18 februari 2017

7 foto's, 1 week - school&feest

Ik nam vorige week wat vaker de tijd om foto's te nemen, dus 't is weer het moment...
voor 7 foto's, 1 week!

De week begon met sneeuw vorig weekend, maar  dinsdag en woensdag proefden we toch al voorzichtig een beetje van de lente... (Wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!) Samen met de courage voelde ik mijn energy level vier trappen stijgen!

Omdat Het Nest vandaag schoolfeest viert, had ik vorig weekend niet veel keuze: ik moest en zou door de sneeuw naar Brugge sjezen, op zoek naar een coole outfit voor Quinn.  Die sneeuw bleek een prima excuus voor een namiddagje me-time:  't was heel rustig in de winkelstraten en mijn cheesecake bij lpq smaakte delicieus...

Ook op school heb ik deze week gewoon keihard genoten. Zowel tijdens als buiten de lessen kneep ik mezelf enkele keren in de arm ... Dat ik gewoon betaald word om zoveel fijne dingen te (mogen) doen met mijn gasten, dat kan ik niet altijd helemaal geloven...
We werkten rond het ontstaan van de democratie en gebruikten daarvoor gummiberen, stonden stil bij het smelten van de ijskap en gingen all the way in een ijsbeer- en pinguinpak, we wekten energie op door een pindanoot te verbranden (steekvlam! wham!) ,gingen meteen ook op de foto met skinny Rudi en hielden een benefiet voor de ijsbeer.

Lieve lezers, Ik.Word.Hiervoor.Betaald.

Ook thuis aan animo geen gebrek: van een Furbie die aan 't eind van zijn Latijn is en acuut geopereerd moet worden tot een dubbel rietjesgat in je gebit... deze week was 't van dadde...

De weken gaan open en dicht,
maar zoals het nu gaat, gaat het goed!










zaterdag 11 februari 2017

Sneeuwhaakwerk

Het Nest zat gezellig in de zetel toen ik vanmorgen opstond, maar 't was nog te donker om te zien dat het vannacht gesneeuwd had!
Ik denk dat de buren in een straal van 16 kilometer allemaal stipt om kwart voor acht wakkergebruld werden. Sneeuw! Sneeuw! Sneeeeeeeeeeuw!

Het witte laagje was zo dun dat het bezwaarlijk voor tapijt kon doorgaan, dus moest ik  Jack wel corrigeren... 't was eerder haakwerk...

Omdat het ventje geen referentiepunt heeft, temperde mijn opmerking zijn pret niet, en nog geen vijf minuten later stond hij klaar bij het raam. In sneeuwboots... en pyjama.



Ik was vooral blij dat ze die boots toch één keer konden dragen, maar dat was buiten Nuno gerekend... Hij vond ze -en ik citeer- "belachelijk om naar 't voetbal te gaan". En zijn vader deed er nog een schepje bovenop door fijntjes op te merken "dat wij hier niet in Alaska wonen".

Nu ik de foto's bekijk, moet ik toegeven dat mijn boys misschien wel een beetje overdressed waren...